Licencia

Creative Commons License
Lo escrito en "Rincón de lectura (mis historias)" by Shiroki is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-Compartir bajo la misma licencia 3.0 España License.
Based on a work at unsuspiro-on-mind-shiroki.blogspot.com.

martes, 25 de octubre de 2011

Eppur se muove

E mentres ti segues pensando que endexamais poderás atopar un motivo para a noite e o día.
Mentres pensas que a alegría depende do sol, e a nostalxia da noite... non serás capaz de predicir o que realmente está a pasar...porque como dixo Copérnico: "eppur se muove"



sábado, 6 de agosto de 2011

Veo el muro de los recuerdos, veo como en él chocan mis sentimientos. Y es tan duro y tan frío... que resulta impenetrable.
Llueve tras los cristales, nubes grises emborronan y ese muro, antes alegre, caa día se vuelve más marchito, triste, solitario.
¿Pero es realmente ese muro el de los recuerdos.... o soy yo, que al crear muros con la humanidad me vuelvo ese muro, frío, marchito, solitario...?
Miedo al terror de estar sola, te mueves entre la gente, gris, buscando algo que te llame la atención... pero encuentras un espejo, y en ese espejo te miras... ves tu reflejo, gris, tus zapatos, tus pantalones grises, camiseta del mismo color y cuando te detienes en la...¿cara?
¡¿Que es eso?!, ¿no hay?
Temes, te inundas de un horrible sentimiento porque tú no tienes vida... eres una más de esas personas grises de ese montón gris, destinadas a la monotonía y a la muerte.
Triste trabajo, tristes ataduras... pero cuando intentas ser libre ... ¡BAM!
...
...
negro

sábado, 18 de junio de 2011

M
I
...
...
O

sábado, 4 de junio de 2011

Dende hai un tempo levávame preguntando onde tería a cabeza para facer de todo menos algo, facendo simultáneamente nada.
Hai uns días redescubrín a canción que enfocou as miñas preocupacións na pregunta Where is my mind?
e a resposta surxíu...
Só desexo que a realidade sexa o que veo e que a benda que poida ter non me tape a luz sol converténdoa en vermello, cando debera ser gris...
Ás veces só son presentimentos, outras simplemente son, pero nos... sempre continuaremos coas nosas preguntas... có continuo Ubi sunt que é a nosa vida, feita, única e exclusivamente, para morrer...
Feliz letal existencia a todos! ^-^