Cuarto

Portas abertas, entra unha muchedumbre. Ninguén sabe quen chegara antes, todos corren, voan.
Desexan chegar primeiros, desexan que non teñan postos controis, desexan que o simple desexo de velos, sexa máis que suficiente para consguilo.
Volvense a abrir outras portas. Voltan de novo as carreiras, corre pra aqui, corre pra alá. Pero ninguén sabe quen será o primeiro.
Un cuarto, aberto cuarto, corre a xente, voan, pero só unha persoa chegará. As demais, felices pola enrada, desilusionadas por non chegar, vivirán felices o momento que tan anhelado chega a comezar.
As luces saen do escenario, o primeiro grupo comeza, a xente chease de emoción, todos bailan, bailan sen saber quen o fará mellor, pero xa non compiten, agora teñen todos o mesmo propósito, disfrutar, pasalo ben e admirar a beleza do xogo de luces, da posta en escea dos seus ídolos, das bombas de humo, do confeti, do corpo de baile...e incluso eles, dende o máis baixo d'esa nube seguen o compás e os pasos do corpo de baile.
Felices como nunca, un momento único. Peleas por baquetas, por ver a quen está mirando realmente, por saber que cnación interpretará.
Pero ante todo esto, hai algo que realmente úneos, e é o desexo de ver ao seu esperado e ansiado grupo de música, aquel que sin dúbida algunha fará a mellor presentación, aínda que as outras fosen mellores, polo simple feito de ser ELES.
A emoción percorre as veas, a tristeza comeza a actuar. Sabes que só quedan dúas cancións....unha...pero sempre está a salvación da xente, ese recurso que sempre emociónate , roubate as lágrimas, obrigándoas a sair. o fantástico e maravilloso momento do tan coñecido fenómeno "bis"
Todo corre, nada permanece, todo avanza e a noite remata, sabes que non o esquenceras nunca, sabes que nunca, endexamais, podrás agradecerlle ás túas compañías o suficiente como o desexas, porque ese momento máxico, no que a música roza os teus sentimentos expoñéndoos ante todos, e pode tocar o ceo das estrelas, sabes, que nunca o que fagas será suficiente porque o teu agradecemento, vai por riba do que poida pasar na túa vida.

Terceiro

Como as ondas do mar a euforia chegou á miña vida. Víache pasar cun sorriso na mirada, os teus actos, todos eles os tiña presente, na miña mente, nos meus pensamentos, no meu día a día.
Cando chagaron as vacacións o meu corazón entristeceu, pensei que non che volvería a ver hasta o comenzo do próximo curso, pero equivoqueime.
Tódolos días víache, có teu sorriso, coa tu doce mirada color chocolate e o teu fermoso cabelo cortado recientemente.
Pensei que che esquecería, pero equivoqueime, para o meu ben ou para o teu mal atopábache en tódolos rincóns, eso sí, os que pertencían á miña cabeza. Namoreime, pouco a pouco nun pequeno espezo de tempo, pero as túas incontables accións de amabilidade hacia mí cheáronme ata o punto do desbordamente, cando  quixen para xa eras o único no que pensaba.
A xente dicía de ti, dicía de min e dicían de nós. Pero eu sempre lembrareite negándoo cun sorriso, mentres me mirabas.
Atopeite, na realidade de todos durante as vacacións, pero pensei que non era certo. Cada día que pasaba máis apaixonado era o que sentía, creí que morrería, pensei que afogaría no amor que sentía por ti, pero por sorte puden saír a salvo.
As miñas amizades, aquelas nas que tanto empeño puxera para manterme sen apariencia de dor, superon ver no meu interior, algo ó que non acostumeime ata agora.
Cada día, penso en ti, pensaréi en ti ó igual que pensaba antes de ti.
Aínda que pase a máis longa tormenta, aínda que todo iso ocorra, por canta máis auga entre no meu peito, en lugar de diminuir, aumentará.
Porque non todo o auga é bon, nin tampouco é malo, simplemente é.
Cómo a efímera felicidade desaparece en ti e comeza na persoa á que eu máis amo. Porque non todo o que xa choveu logrará que cómo o Miño os meus sentimentos por ti sexan arrastrados cara o mar.
Por iso, e por moitísimo máis que gardarei con agarimo, por todo, non che olvidarei endexamais.


ADVERTENCIA - Este texto fue escrito después de estar leyendo mucho manga shoujo (historias de amor)

Segundo

Un suspiro das ondas do mar, achegase á miña cara.
A brisa do vento, o son das ondas e o chorar dos meus ollos, empapados, empañados.
O teu fermoso sorriso, miradas tras os cristais e a túa incontrolable mirada, unhas veces fogosa, outras, en cambio, apagada, aburrida, dura, fría, pero sobre todo silenciosa.
Adicábame a seguirte, tratando de ocultarme, os meus nervios ao verte, mirar a todos lados na túa búsqueda, búsqueda que deixei.
Non espero xa que tan si quera me mires, o único que busco é que me comprendas nese intre, cando víache pasar polos estreitos corredoiros e eu tiña que contenerme, cando mirábache e desexaba que me saudaras, cando inconsciente de ti por non saber o que pasaba pola miña cabeza facías acto, tras acto, ferindo o meu corazón, unha e outra vez,. sen descanso.
Agora miro o mar, revolto como o meu corazón enfurecido como a miña alma, bater contra as duras rochas, como cando eu loitaba có inmenso muro que limitaba o meu amor por ti.
Agora penso nos teus longos e roxos cabelos ondeando nesta brisa sorríndome, fermosa como ti sempre fuches, sorríndome, inocente de ti.

Primeiro

As ondas da túa mirada fixéronme caer en picado, o teu doce sorriso, a túa elegante cabeleira que lisa e longa baixaba polo teu costado e máis pegábaseche á cara. Cabelos, brillantes coma os raios solares, fríos como o teu mirar, roxos coma sempre...Seducindo ás túas coloridas meixelas e engatusando ós teus fervientes labios, labios como pétalos dunha rosa, carmín pintado.
O desexo corroíame, xa non puiden aguantar máis, ti, có teu inocente e alegre sorriso, coa túa impresionante bondade, impresionante como as túas curvas que a todos nos volvían tolos.
Ti, dona dos meus sentimentos, hermosa e traicioneira, aparecías noite tras noites nos meus máis profundos soños.
Cada día, o teu semblante mirábame con máis desprecio, cada día, eras máis fría, os teus ollos acabaron por morrer, ao igual que os teus saúdos, que lentamente desapareceron xunto que teu sorriso, cada vez máis duro, frío e insensible. Cada vez que me lembro, non comprendo como non te rescatamos antes da túa escuridade, canto tempo estiveches perdida en ti mesma, cantas veces reclamaches a nosa axuda.