Licencia

Creative Commons License
Lo escrito en "Rincón de lectura (mis historias)" by Shiroki is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-Compartir bajo la misma licencia 3.0 España License.
Based on a work at unsuspiro-on-mind-shiroki.blogspot.com.
Mostrando entradas con la etiqueta Rincón de lectura (mis historias). Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Rincón de lectura (mis historias). Mostrar todas las entradas

jueves, 6 de septiembre de 2012

Tegami


Querido imbécil:
Buenas noches, desde mi humilde baño le escribo para demostrarle que estoy perfectamente.
En primer lugar su ausencia me aclaró muchas dudas. La primera fue qué quiero yo.
A esta duda se responde con facilidad: verá, yo no soy ni más ni menos que una persona que sufre y vive pensando en usted a cada instante, escucha música para recordarlo, mira piedras para verlo, escucha el viento para sentirlo, todo lo que hace es para poder aproximarse más a usted.
Pero como siempre, como todos los imbéciles, no es consciente de ello... sé que es usted un hombre, uno cruel y que ha sido preparado vilmente para hacer sufrir.
Sus silencios matan, poco a poco muero cada día pensando en por qué no habla, poco a poco mi vida se consume por un tirano
como es usted.
Mis lágrimas se suicidan, trato de detenerlas pero no me escuchan porque las desilusiones que vivo en esta incertidumbre
son mayores que la felicidad que le proporciona, caballero, a mi corazón.
Es bien sabido que ilumina mi sonrisa, que hace brillar mis ojos... pero ese brillo rápidamente se convierte en agua, agua
que emana de mis ojos ya cansados de mirar impaciente en su búsqueda, ojos que ansían su cara, su sonrisa, su mirada, su
cabello, sus manos frías, fríamente gentiles.
A veces me planteo que es un juego, un juego cruel en el que yo soy la marioneta y que usted tira de mis hilos, me mueve lentamente y hace que mi corazón se acelere por algo encerrado en un cristal. Cárcel de cristal, dura como el diamante, que arde como el hielo...hielo que se apodera de mi ser.
Son estas noches de profunda tristeza en las que mis venas son cortadas en pedazos y dejan de llevar el riego sanguíneo
por su cauce. Consigue que me desintegre y tenga ganas de consumirme en las cenizas...
Y cada día me vuelvo más helada, helada como el fuego de la jaula de cristal, helada como tus ojos ahora que no me miran
como antes, ahora que ese juego es más pronunciado y yo, inconsciente de mí caí ante tus redes, a pesar de querer negarlo.
No quiero desilusionarlo con esta carta, pero desde Kyoto quiero decirle que ya no me molestará, que no trataré de vengarme
más, que no trataré de emocionarme por sus palabras, que no seré yo quien le pida que me hable, que me vea, que bajo un
Sakura, como siempre, me vea cada tarde llorar por usted mientras disfruta de la vida con su mujer, y sus otras geishas...
Por favor, sea algo considerado conmigo y libere mi corazón, que estas lágrimas que se han convertido en letra duelen más
que la vida... pero menos que sus desprecios y desdenes, que sus intentos de darme celos, de hacerme sufrir dentro de un
juego al que no quiero jugar, ya no.
Por favor, sea tan amable,
mi querido imbécil.
Atte: Inoue Aiko

domingo, 18 de marzo de 2012

Code 1

Esta historia está inspirada por la canción Save me the last Waltz del grupo Escuchando Elefantes. Espero que os guste y que disfruteis con ella.
__________________________________________________
-Resérvame el último Waltz - Dijo Cecile apurada.
Al instante salió corriendo en dirección al salón de baile con su elegante y ornamentado vestido.
Cecile a penas acababa de cumplir los 16 años. Sus cabellos dorados llegaban en forma de tirabuzones hasta un poco por debajo de su hombro. Su piel era pálida y sus ojos azules e intentsos, jóvenes.
Ese día había sido su padre quien por primera vez a lo largo de su vida le había permitido presentarse a un evento social tan importante como un baile.
Aquel joven al que la dama había hablado no era nada más y nada menos que uno de los muchos empleados del baile, pero que con su incomparable carisma la había deslumbrando obligándola así a pedirle aquello, algo irrazonable para la situación en la que se encontraban. Un camarero bailanndo con una joven y adinerada futura heredera de una importante familia.
El tiempo pasó, y se acercaba por fin la hora de ese último waltz que ella tanto ansiaba. Comenzaron a sonar las primeras notas y miró nerviosamente a su alrededor.
No lo encontraba.
Buscaba sus ojos, su sonrisa... y nada de él aparecía. En cambio, un hombre se acercó a ella pidiéndole bailar.
No se pudo negar, la inflexible mirada de su padre la acribillaba por no haber comenzado a bailar con alguien adecuado en el momento que la música comenzó a retumbar por las paredes.
El baile cesó. Ya era la hora del regreso y Cecile no pudo encontrarse con aquel joven al que tanto buscaba.
...
A los pocos días de que el baile hubiese ocurrido su padre anuncio que ella se casaría con aquel hombre del último waltz. Meses después ya era la esposa de Lawrence, un importante ministro británico, afamado por su buen carácter y su gran compasión, o al menos de cara al exterior.
Cecile cada día sufría incontables humillaciones, palizas casi mortales...cada día era un infierno.
Pasaron meses desde su matrimonio y la cosa no iba a mejor... si cabe, iba incluso a peor... finalmente, Mr. Lawrence y Cecile acudieron a un baile.
Durante ese baile ella se alejó del alcance de su marido y se dirigió a los jardines. Fue allí donde lo volvió a ver, a él, su gran amor.
El joven seguía trabajando como camarero en bailes, y se encontraba sirviendo las copas de algún extraviado que se dirigía al jardín.
Se miraron fugazmente. Fugacidad intensa llena de deseo.
Ella trató de replicarle con la mirada. Él la esquivó, se sentía avergonzado de no haber aparecido aquella vez.
De pronto apareció Lawrence a su espalda, la agarró por el brazo y la arrastró a un hall vacío. Allí la torturó de la forma más cruel que jamás había hecho antes, y la dejó abandonada.
Tras ellos había acudido alertado por la furia del hombre, el joven camarero. Al verla tirada su cuerpo comenzó a hervir en furia.
Se acercó a ella mientras las lágrimas de la joven caían por sus mejillas. Él la agarró y la levantó costosamente, y fue entonces cuando ella le susurró:
-Sigo esperando  por el último Waltz.
Mostró una débil sonrisa y su cuerpo comenzó a helarse. Su corazón ya no latía.
...
James Parker fue arrestado por el asesinato de Cecile Lawrence.

martes, 25 de octubre de 2011

Eppur se muove

E mentres ti segues pensando que endexamais poderás atopar un motivo para a noite e o día.
Mentres pensas que a alegría depende do sol, e a nostalxia da noite... non serás capaz de predicir o que realmente está a pasar...porque como dixo Copérnico: "eppur se muove"



sábado, 4 de junio de 2011

Dende hai un tempo levávame preguntando onde tería a cabeza para facer de todo menos algo, facendo simultáneamente nada.
Hai uns días redescubrín a canción que enfocou as miñas preocupacións na pregunta Where is my mind?
e a resposta surxíu...
Só desexo que a realidade sexa o que veo e que a benda que poida ter non me tape a luz sol converténdoa en vermello, cando debera ser gris...
Ás veces só son presentimentos, outras simplemente son, pero nos... sempre continuaremos coas nosas preguntas... có continuo Ubi sunt que é a nosa vida, feita, única e exclusivamente, para morrer...
Feliz letal existencia a todos! ^-^

domingo, 29 de mayo de 2011

Sonche

Somos infinitos, como o ceo
somos infinitos, coma os campos
somos infinitos, coma o mar
somos infinitos, cos nosos sentimentos
somos como somos, porque queremos selo
porque ninguén nos obstrúe o camiño
porque ninguén nos fere
somos eternos, porque facémonos escoitar
somos eternos, porque queremos dar exemplo
somos eternos, porque nos recordarán
somos eternos, porque os nosos soños o son
porque ninguén nos paraliza
porque ninguén nos detén
por todo o que somos e o que nos queda por ser
por todos os nosos camiños por percorrer
non nos deixaremos vencer, porque somos
eternamente invincibles, porque nós somos
a nova lei

martes, 24 de mayo de 2011

Sangue de rabia

Pecha os ollos levándote...máis ben elevándote...
O mundo cambiou, o ceo non é azul, o chan non é duro e frío, a xente non é xa insegura e indecisa, imposibel de facer razoar, xa non son eses meros monecos os cales fríamente, robóticamente desprázanse, sofren, viven...
Agora a vida cambiou, agora, neste novo lugar, dasche conta da melloría acontecida: a metade da poboación, un ceo fermosamente branco cun chan fértil e ben coidado, poboado por pequenos lindos seres herbáceos e as xentes... as xentes si que non teñen comparación, as xentes disfrutan có que son, deciden por si mesmas, son capaces de convivir pacíficamente.
Un mundo ideal, sen ningún tipo de problema entre as xentess, cálidas e amigables.
Rebelión tras rebelión, conseguiran a continuidade dun mundo sen fin, dun mundo de paz e con senso común, un mundo máis que marabilloso...un mundo marabillístico, no cal a democracia xa non era necesaria, nin por boa... nin por mala....
O mundos que todos esperamos ansiosos....


Recompilación do meu outro blogue ^^

viernes 25 de febrero de 2011


maldito sol

A choiva cae pinga, tras pinga, tras pinga...supostamente dunha forma monótona...supostamente.
Á xente gústalle o sol... pero ¿canto de bon ten este tan apreciado astro?
Para min, nada. É simplemente unha luz no ceo que adicase a molestar ós meus ollos e producirme unha horrible dor de cabeza.
Sen dúbida é a peor época do ano. A calor que poida producir non compensa a todo o mal que fai... case podo preferir un frío, duro e áspero inverno, só por non ver a ese "rei" que disfruta coa tortura.
Sol = praia ; choiva = frío.
Estas non son máis ca dúas reflexións que indican o que a xente ten por costume facer cando ocorren estes fenómenos... Pero non é certo, nada diso é certo... non.
Porque veredes, se fose así, ¿porqué hai xente, coma eu, que prefire ir á praia cando chove?. E non só iso, tamén está comprobado que a choiva, polo feito de ser húmida proporciona un certo calor.
En fin... malditas xeralizacións e malditas "tradicións".
Debemos faguer o que queiramos cun certo control, a vida non debe ser escollida por outros, pra iso temos un fantástico poder decisión, e non só iso debemos facelo realidade.
Se vivísemos nunha utopía o goberno non sería necesario para decidir o que facer cos nosos bens, coas nosas propias decisións, non existirían fronteiras, xe que iso non sería necesario, só as impostas por fenómenos meteorolóxicos...
Se todo fose así... as nosas vidas serían plenas, non precisaríamos tanto como o que temos... se seguindo os consellos da biblia supostamente "Eva non collera a mazá" seguiríamos no Edén.... pero tarde o temprán convertiríamos, polo feito de ser "humanos", todo ese paraíso nun vertedoiro de lixo... tal e como vivimos agora.
Que manía máis absurda a de botarlle a culpa ás mulleres se os homes... por despois facernos caso son tan culpables coma nós.

miércoles 12 de enero de 2011


Comenzarei cunha nova entrada para dar inicio a este novo ano. Comezo en galego, como non, porque decidín que é unha lingua que me gusta, e sempre, sempre, ate que a miña razón deixe de ser coherente, gustarame.
"Ano novo, vida nova", quizáis foi  a primeira frase do ano que pensamos todos, isto, xunto con "feliz ano novo".
As supersticións da xente deron comezo co fin de ano, e tamén có comezo deste, isto é, todas, e cada unha das persoas tomamos a ducia de uvas por cada campanada... pero non só isto; tamén está a teoría de deixar unha maleta ao carón da porta, ou  levar postas ropa interior de cor vermella, e incluso meter na copa de champán ou cava (dependendo da economía da familia) un anel de ouro (xeralmente o de casado ou o de compromiso).
Pero, como todos os anos, a terceira frase que pensas es "este ano vou facer..." e, como todas as veces que o dis, endexamais o cumpres.
Como todos os anos, ou máis ben futuros anos, pasas estas importantes festas coa familia e, ás veces, cos teus amigos (especialmente o fin de ano). Sen embargo, chegas á conclusión de que todos os anos non é máis que unha mera rutina. Por exemplo, na miña vida como estudiante dende que era pequena a única variación de estas festa que experimentei, foi o de quedar hasta máis tarde, pero sempre acontecen as mesmas cousas. Fin de ano, baixo á casa da miña avoa e como todos os anos ceno cuns tíos e o seu fillo, coa miña avoa e cos meus pais e a miña irmá. Esta cena, antes das camapandas soen terminar con todos cantando contando anécdotas graciosas, ademáis de engadirlle, actualmente, a copa de champán.
A velada chega ao seu culme cando van tocar as campanadas. Todos os anos alguén comeza a tomalas nos cuartos, e finalmente, cando chegan as tres últimas queixase de que acabou as uvas, e se non, ocorre calquera outro contratempo.
E, a partir de esta parte, digamos que a variación vai a gusto do consumidor.
A cuestión é, que este ano eu me propuxen tantas cousa que aínda nin intentei cumprir ningunha, pero o que si que fixen, a diferencia doutros anos foi pensar. Cabilei tanto, que agora esquecinme de tantas ideas, e no meu cerebro deben estar fundidos os cables que conectan as ideas, a imaxinación e intelixencia, porque cada vez penso (pouco, pero algo aínda penso) que utilizo menos a miña cabeza para escribir este blogue.
Para finalizar esta entrada de cousas sen importancia, direi que sempre hei lembrar a seguinte frase:
"A felicidade non existe, pero podes achegarte a ela sempre sorrindo"

viernes 17 de diciembre de 2010


Y así es como nos acercamos a nuestro último día de clase.
Después de tanto agotamiento, ya iba tocando y, isn duda, este es el peor de todos mis trimestres vividos hasta ahora.
Sin duda aquel tormento que una vez surgió en el 2000, se está apoderando...bueno, re-apoderando de mí.
Pensé, más bien supuse, que nunca volvería a ser taaaaan seguido y taaaaan fuerte  un dolor de cabeza, peor creo poder decir que desde hace seis años, el récord lo consiguió este trimestre. Una semana entera tomando pastillas para remediarlo y...voilá, no pasó nada, pero con nada me refiero a nada, absolutamente nada; es decir, el dolor siguió o incluso empeoró. Pero con esto llegué a la conclusión que pasarme una semana con semejante dolor, consiguió que durmiese más...
Y tanto que dormí, ahora que lo pienso, no hay nada como encontrarse mal o ponerse enfermo como para que duermas más. No se puede decir lo mismo de comer...porque  eso depende de la enfermedad, evidentemente.
Y bueno, entre dolores de cabeza y bienestar, fueron pasando las semanas, sin duda puedo decir que la semana anteriormente citada fue la peor, pero todas las semanas un mínimo de tres días me duele, aunque sea ligeramente la cabeza. ¿Porqué? Pues... ojalá no lo supiera, pero por desgracia lo sé. Se trata nada más y nada menos que de una enfermedad que al igual que nació conmigo, moriré con ella.
Así que pensemos en unas vacaciones sin enfermedades, a ver si este año la suerte cambia un poco y lo logramos al fin... También pensemos en las numerosas cosas divertidas para hacer como...mm... ver series, leer libros, escuchar música, ir a la pista de hielo, pasar tiempo con amigos/familiares, comer postres navideños... y como de costumbre las cantidades inhumanas de deberes/estudiar/etc. que tus profesores te ponen...(si, si, esos con los que te pasas todas las vacaciones diciendo "mañana empiezo")
Por fin ya acabo esta...mmm...bueno, entrada de blog, por tanto, que paseis unas felices navidades, sin enfermedades y en compañía, que realmente es lo importante.

jueves 16 de diciembre de 2010


O poder dunha lingua

Por fin podemos sentirnos orgullosos de ser o que somos. Sí, eu SON galega.
Moita xente pensa como eu pensaba antes. Cría qque ser galego simplemente era porque alguén decidírao así e non había nada máis.
Pois ben, a miña forma de pensar, por sorte, foi evolucionando. Con isto non quero dicir que antes non estivera ben a miña forma de pensar, só creo que agora fun capaz de volverme máis sensata e pensar as cousas con cabeza para poder dicir que síntome orgullosa de ser o que son.
Remontareime a cando tiña uns... seis anos. Ben, eu a esa idade aínda non comprendía porqué nos obrigaban a aprender un idioma que non nos servía para nada, xa que ao meu arredor só os meus avós falaban algo semellante a o que nos ensinaban na escola.
Co tempo, ao ver que a cousa complicábase e que todo o mundo sabía moito máis dese idioma ca eu collinlle máis manía aínda; tanta que comezou a ser a miña asignatura máis odiada (xunto con educación física).
Cando entrei ao instituto a cousa cambiou. As clases de galego comezaron a ser divertidas, entretidas, ata o punto de deixar de desagradarme, pero aínda non acababa de gustarme.
Cursando 1º da Eso comprendín que, para que a miña profesora de galego, Sonia, deixara de dicirnos que escribíramos algo para a revista en galego do instituto, comecei a escribir en este idioma.
Unha vez entrei a segundo, cada vez que aburríame nas clases, a diferencia de primeiro que debuxaba, en segundo escribía. Pero, por un extraño motivo, resultábame máis rápido, cómodo e fácil escribir en galego; así que cheguei a presentar algún dos contos escritos por aburrimento na clase a algún concurso. Iso sí, nin con demasiado éxito, pero tampouco con pouco. O galego no que escribín a historia foi aceptado sendo eu a única persoa que participou nese idioma.
Terceiro da eso, o curso pasado. Sen dúbida foi comezar a dar literatura galega, e xa quedei completamente namorada desta forma de vida. Comecei a comprender o porqué da xente que disfrutaba con este idioma, comprendín que un idioma non é algo que falas, se non que conleva moitas outras cousas como tradicións, seres mitolóxicos, en fin unha serie de cousas que canto máis aprendo delas máis me marabillan.
Nese curso, ademais comecei a facer unha especie de apostas con amigas para saber quen de todas era capaz de falar máis tempo en galego, e aínda que poda parecer unha tontería e unha especie de burla cara o galego, realmente nos servíu de moito porque máis adiante, polo menos a min, fixo que me entrara aínda máis o gusanillo do galego. Tamén durante un día de aburrimento estiven toda a feira matemática falando en galego, o que supuxo para o meu mal, que a xente mirárame con cara de "¿que está a dicir esta rapaza?"
Pero agora, aquí estamos, namorándonos cada día máis dunha cultura, uns costumes, unha linguaxe e, ademais unha forma de vida.
Polo tanto, aínda que se crea que o mellor para todos é soamente falar un idioma, por exemplo, o inglés. Iso non é certo porque con esas sendo españois perderiamos algo máis que unha lingua. Iso compréndese coas unificacións italiana e alemá que che explicaran en historia.
Por eso, aínda que non me guste a historia, estoulle algo máis que agradecida por esta posibilidade de falar un idioma ten fermoso que me brindou, e que vos brindará a vos tamén.

miércoles 15 de diciembre de 2010


Se acercan las vacaciones, cada día, uno menos, cada día, están más cerca y cada día, parece que duermo menos.
En fin, los exámenes terminaron y creo que es mañana que tendremos la evaluación el alumnado de 4º de la eso.
En ella, como ya antes había mencionado, nos jugamos todo el trabajo del curso.
Este año, me he topado con profesores que aparentan puntuar mediante el esfuerzo (y un poco de las notas de los exámenes).
Este hecho me sorprendió bastante a la vez que me alegró. Sinceramente, para escoger, yo eligiría el que te estén haciendo exámenes todos los días; con esto me refiero a que cada día nos valoren como si fuera una nota de exámen, no que el comportammiento, trabajo en clase, etc., sea simplemente un diez por ciento de la nota. Si tienes suerte, puede llegar hasta un 20%.
Hablando de porcentajes, esto me recuerda ligeramente a las rebajas de enero. Sin duda una gran prueba de marketing en la que te incitan a comprar, casi a riesgo de tu integridad física.
En fin...por cambiar un poco de tema, podría decirse que al fin tengo mi primera excursión del curso...bueno, o algo parecido. Hoy, en clase de geología, "decidimos" salir del recinto escolar y estuvimos analizando una manzana, pero no una manzana referida a comida, si no referida a conjunto de edificios. Y más que analizar la manzana, analizamos los portales.
Y ahora, tras haber visto tantos portales me pregunto, ¿cada vez que vaya por la calle, cada portal que vea diré algo así  como: "ess de granito, con gabarros de mica..."?
Esperemos que no sea así. Realmente la gente que pasaba a nuestras espaldas se quedaban mirándonos, anonadados al ver a un grupo de...¿quince personas? parados delante de portales y mirándolos cómo si fuese algo nunca visto.
Salían personas de algunas tiendas, y hasta nos encontramos con personas que alucinaban ante la sorpresa de ver un grupo de gente viendo... mmm... paredes. Otras personas, se paraban a adirar junto con nosotros los portales, y otros, burlándose de nosotros, nos decían cosas como "aquí teneis otra pared".
Pero bueno, al menos disfrutamos de "ver paredes", creo que casi mejor que tener otra clase más dentro del centro, fue más original, divertida, y quizás más fría. (pobrecillas mis manos)

jueves 9 de diciembre de 2010


Recuerdos de un asqueroso ser

Y como no, seguimos en un invierno fríiio en el cual tratande asesinar con este fenómeno, porque si existe la calefacción en este instituto, debe estar estropeada.
Cada cambio de clase piensas "¡¡bieeen!! y ahora entraremos en un aula en el que hará calor" y no, siempre nos equivocamos. Siempre que crees que hay un aula que puede estar más caliente que la interior te equivocas, la próxima siempre estará mil veces más fría. Incluso si ves que el sol está calentando ese aula, que ya es la una y veinte....siempre estarás equivocado a no ser que: 1.- te metas en el aula de Xurrxo Lobato (donde sí funciona la calefacción) o 2.- en ese nuevo aula te pongas en el sitio que está pegado a la calefacción.(y aún así ni se nota que existe).
Pero, todo lo malo tiene una pega; esto es que cuando crees que te acercas al lugar dónde va a haccer calor, los humanos no somos los únicos seres que nos damos cuenta, también lo hacen nuestros "queridos" y "amados" bichitos, bichejos, bichos, cosa asquerosa o, también conocido como, insectos.
Supongo que al igual que muchas otras personas no soy la únicaque le tiene...más que miedo, asco a casi cualquier tipo de insecto, sobre todo las arañas, nuestras "grandes amigas", si aquellas con las que nos vemos obligadas a compartir la calefacción. Ojalá se junten mucho a este y mueran de asfixia, con sus patas finas y alargadas, marrones, sus cuerpos gordos y asquerosos, marrones...
Esto me recuerda que, cuando era "más joven" (es una ironía), el año pasado tenía como ecina a una de estas "queridas amigas".  Era sin duda mi ¿mascota? Fea, gorda, asquerosa, y sin duda me desconcentraba en los exámenes. Este "bichito" no estaba nada más y nada menos justo al lado de mi sitio (yo me encontraba justo en la fila de al lado de la ventana) y al ser las ventanas de doble acristalamiento, donde debería haber aire había una araña; LA araña, para ser más exactos. Estuve a lo largo del curso con ella allí, al principio pensaba que era algo...horrenda, pero me equivocaba, era un ser tranquilo y metículoso, estoy convencida que tramaba como apoderarse del instituto. Ella con su gordo cuerpo, sus finas patas largas, y con sus ojos vidriosos que me miraban a lo largo de la mañana, esperando y deseando que abrieran la ventana para atacarnos a todos.
Probablemente fuese algo radiactiva, ya que una araña de semejante tipo y tamaño...
La "pobre" presencio la muerte de la que probablemente era su compañera de maldades, justo en la otra punta del aula apareció, con un cuerpo pequeño grisáceo y patas muuuuucho más largas que las de mi compañera.
Mucho no le debió doler, porque comenzó a escalar un par de pasitos (motivo por el cual me cambié de sitio con mi compañero de delante en busca de la tranquilidad de no ver a una araña asesina mientras hacía un exámen)
Recuerdo también, como mi compañera de al lado de clase (no me refiero a la araña) se reía de mí, por acabar creyendo que  todo era un plan malévolo de este pequeño pero gran ser, y me decía que porqué no la acariciaba "Ja, ja, ja", pensaba yo y en cambio le decía "si tanto te gusta, porqué no me cambias de sitió, ¿eh?" y se echaba para atrás, tan valiente la pobre...y al mismo tiempo más cobarde de lo que yo podrías ser en esos momentos.
Sin duda me alegré cuando finalizó el curso y supe que me camiarían de clase. La pequeña y perversa araña desapareción en ese momento de mi vida.
O eso espero...

22 días muriendo de frío, el calor de la navidad

¡¡Comienza Diciembre!!, si, por fin llega nuestro ansiado diciembre, con sus maravillosas vacaciones de navidad, su frío polar, su chocolate caliente mientras estás abrigado con mantas que parecen osos de lo gruesas que son...
Sin duda una época en la que sobre todas las cosas, deseas estar en tu camita, calentito, bebiendo una bebida que queme, porque a los cinco segundos ya parecerá hielo y también ver que llueve, que sopla el viento, que hace frío...y tu disfrutar del calor de una estufa, de una manta, de estar tumbado en un sofá haciendo cualquier otra cosa, comiendo turrones...
Pero en cambio, tenemos que estar hasta más o menos el 22 muriendo de frío de camino al instituto, para estar encerrados en un edificio de casi paredes de hielo, con radiadores o estufas que incluso encendidas te preguntas si funcionan por el poco calor que hace en la habitación...y en ese momento es cuando piensas...¿que clase de vida es esta? ¿tratan de torturar a sus alumnos? Y no sólo eso...en este instituto, los dos únicos lugares en los que merece la pena estar son la cafetería (gran aglomeración de gente, y calor de una cocina cerca) y el aula utilizada para Imagen y Sonido, algunos exámenes o, también conocida como Xurxo Lobato.
Esta época tan comercial, que si navidad,que si reyes...y aunque me queje de este tipo de eventos creados única y exclusivamente para el mal del comprador y beneficio de los vendedores, sin duda a todos nos hace ilusión ver que tus familiares...en general tus seres queridos como muestra de aprecio y cariño te dan un regalo. La magia de las cavalgatas viendo a los más pequeños ilusionados y emocionados al ver a sus ídolos infantiles, al pelearse por caramelos...
Y hablando de las cavalgatas. Siempre se recordará entre muchos coruñeses aquel año en el que Baltasar no era negro pintado, sin duda ese fue el año de Baltasar, el rey que más antiguamente fue pintado, tintado y como quieras decirlo. Más aún ahora probablemente sigan maquillando al pobre hombre, ya no lo recuerdo...
También recuerdo lo aterrador que era hace unos años el comienzo de la cavalgata, ya que siempre le he tenido....¿pánico? a las muñecas de porcelanas, a las caretas, y si mezclas un material duro como la porcelana, pero más resistente, y una careta...sin duda saldrá una de las cosas más terribles, los "Cabezudos", que aunque eran buenos (daban caramelos a los niños), nunca me gustó el hecho de ser tan...siniestros.
Otra fecha a celebrar en diciembre es el día de fin de año...y yo me pregunto, ¿porqué es tan importante ese día?, bien podría ser cualquier otro día, ¿no? Por así decirl: alguien decidió que ese día se acababa el año, alguien dijo que ese día se reunían familiares y amigos para celebrarlo, alguien dijo que ese día se sale por la noche como celebración, alguien dijo que ese día nos teníamos que atragantar con las uvas al comerlas con las doce campanadas, alguien dijo que si llevas ropa interior roja  te dará suerte, alguien dijo que si dejas una maleta al lado de la puerta viajarás mucho, alguien dijo...¡¿Y porqué todos le hacemos caso a ese alguien?!
¿Porque es el último día de diciembre, y no el de febrero?
Bien, a mi no me parece del todo justo, por lo que...aunque esté encontra de estas fiestas, creo que seguiré celebrándola, porque aunque sea todo comercial, hay que mirarle el lado más "bonito" que es el de pasar días con tus seres más queridos, quizás con aquellos con los que nunca puedas llegar a estar si no tienes este tipo de festividades cristianas mezcladas con las tradiciones más inglesas o americanas.
Así que a todos, feliz, Navidad ^^

miércoles 1 de diciembre de 2010


El tiempo de las torturas estudiantiles

Como todos los estudiantes sabrán, quizás estas sean en cierto modo las fechas más odiadas.
El tiempo....yo me pregunto: ¿a partir de finales de noviembre, realmente exitse?
Para mí, y supongo que para muchos no existe.
En esta época, al estar más cerca de las evaluaciones, no tenemos ni un respiro los estudiantes. Día sí, día también, sufrimos la tortura de un examen/prueba o como lo quieran llamar los profesores. En resumidas cuentas, nos jugamos todo en lo que hemos trabajado el trimestre, aunque siempre intenten negarnos que no tenemos razón, que todo lo que hacemos en clase y los trabajos que nos mandan e incluso los otros exámenes no son menos que este último que se hace a final del trimestre. Pero yo, lo mire por dónde lo mire, no noto más que un fraude en eso. ¿Porqué muchas veces la nota que recibes en la evaluación "misteriosamente" coincide con la nota del examen?
En fin...a mi no me convencen esas excusas, no es justo que en la educación obligatoria te obliguen a jugar todo tu esfuerzo en un examen  al cual puedes llegar a no asistir por enfermedad (y hay quienes ni si quiera te repiten el examen), también puedes tener un mal día y acabar suspendiendo por ello.

Por tanto, ¿que deberíamos hacer con este sistema de educación que te obliga a estudiar para jugártelo todo en tan sólo 50 minutos?

miércoles 24 de noviembre de 2010


Música en la red

Continuamos con una entrada, algo más musical.
Para empezar, os diré que la música no se simpemente ruido o incluso notas. No.
La música no es sólo cuestión de unas notas que suenen bien y unas cuantas palabras que tengan un ritmo pegadizo.
Sentimientos y algunas cosas más son necesarias para ser un buen compositor o un buen intérprete.
Pensareis que es absurdo el pensar que solamente necesitas tener sentimientos para escribir una canción, e incluso para escucharla, pero toda aquella persona que realmente le guste la música te podrá decir lo mismo.
Una canción puede expresar en sus letras más cosas de las que puedas creer. Lo que parece una simple fachada, está llena de incontables sentimientos y de incontables personas. Incluso, aunque creas que la música para llegar a expresar algo lo que necesita es tener una buena letra existen personajes célebres dedicados a este género que te demostrarán cómo una simple canción instrumental es mucho más que instrumentos que suenan bien juntos.
Un claro ejemplo de esto se pueden ver en las películas. Por ejemplo, en una película de misterio la música está preparada para hacerte estar en suspense, en cambio, en una trágica, la música la enccajarán perfectamente para que llores a la vez que suena la canción más sentimental jamás oída.
Y no sólo en este tipo de artículos tiene lugar algo tan abstracto, bonito, y sentimental como es la música.
Mucha gente (yo entre ellas) empleamos música para estudiar, relajarnos e, incluso si te lo planteas, para estresarte.
Las series, en lugares de ocio (iendas, discotecas, etc.), en los anuncios publicitarios...
En todo momento la música nos invade dejándonos métodos pnemotécnicos para recordar abecedarios, fechas importantes o acontecimientos históricos.
Está tan presente en nuestras vidas la música, que, incluso si ahora sufriese un accidente que me dejara sorda, seguiría escuchando música.
Cuando estás sólo, para sentirte acompañado, la utilizas. Cuando estás acompañado, para tenerla de ambiente, también. Cuando silbas por la calle. Cuando caminas por un centro comercial...
Piensa un momento en el que NO escuches música...pero piénsalo cuidadosamente, porque no encontrarás tal ocasión.
Seguro que hasta cuando dormimos, inconscientemente, escuchamos música.


Todos tenemos nuestra canción.

jueves, 10 de febrero de 2011

Reflexións da vida

Resistiremos aos prexuizos da xente. Buscaremos e incluso indagaremos que é o que "fixemos" mal.
Pensar, escribir, falar, escoitar... estas cousas comezan, paseniño, a evaporarse.
"Non hai linguas mortas", pensa a xente, e eu respóndolles "non, non hai linguas mortas, simplemente foron asasinadas cruel e vilmente"
Unha lingua que non se fala, unha lingua que non se escoita, na que non se escribe, aquela que esquecemos deixa de ser lingua para pasar a ser nada.
Nada... a nada... ese universo descoñecido por nós, ese que, polo descoñecemento non se lle puxo un nome, porque se é algo que non coñecemos ou non comprendemos, entón, non é nada, pero ao mesmo tempo é algo. Porque todo é algo, aínda que sexa considerado "nada", é dicir, ausencia de "algo", pero de "algo" que nós non coñecemos.
Polo tanto, se houbesemos coñecido antes a "nada" e despois o "algo", a estas alturas todo sería "nada" e tantos outros conceptos cambiarían a súa acepción.
E agora, fagámonos estas preguntas: ¿Porqué a mesa é mesa e non casa?, ¿porqué alguén dixo que todo é todo e non é algo?, ¿porqué na nosa existencia tratamos de acadar algo sen facer o mmínimo esforzo?
Se a vida tivese sentido, agora mesmo é posible que nin ti nin eu estivésemos aquí agora, nin eu escribindo, nin ti lendo as desvariacións dunha pobre adolescente cunha crise de razoamento. Pero, isto non é nada máis que unha forma de demostrar o sino das persoas, que todos nacemos con algún motivo e que, aínda que agora o descoñezamos, e creamos que non é posible porque non temos algo en mennte, iso é o de menos, xa que o destino quere guiarche por un mundo sen que realmente o vexas, cunha venda tapa os teus ollos, e cunha man aferra o teu corazón desexoso de que non podas evitar o camiño que tan coidadosamente trazou para ti, que trazou para cada un de nós.
Vivimos a vida nun sendeiro libre, escuro xa que nós, cremos que non sabemos o que nos ha pasar a continuación, pero non é máis ca unha mera ilusión, o destino, ese ente tan malicioso que engatúsanos, fainos fiarnos del e seguilo.
¿Pero cal é o verdadeiro sentido da vida? "non ten sentido", diccen algúns, pero eso é mentira, porque non hai nada que non teña sentido, todo, absolutamente todo ten un porqué de ser. E aínda que sexa unha cousa que espetas aleatoriamente, é, porque houbo un momento en que tiña sentido, xa que esto, o senso non é máis que unha forma de ver as cousas, e cada un ten a súa.
Os tolos...os tolos é probable que non sexan eles os tolos, se non que sexan unha parte da especie máis desenrolada intelectualmente que nós, pero como é unha minoría e o que poidan dicirnos asústanos non o temos en conta.
Somos, e seremos sempre seres con intentos de cambios...pero que endexamais os conseguiremos polo noso maior inimigo...
o MEDO

martes, 14 de diciembre de 2010

Lembranza...

O asubío da noite murmuraba ao meu carón. Xa fixemos o aniversario, o terceiro para ser máis exactos.
Aínda bótoo en falta, pero non creo ser precisamente a persoa máis afectada.
"Isto pasa a diario", pensa a xente, pero aínda agora, cada noite penso nel, cada noite creo que estame a ver, que estame controlando, vixiando que todo o faga ben. Desde as sombras da noite, desde a luz da Estrela polar, alí está el. Có seu doce e cariñoso sorriso, co seu mirar cristalino, cheo de felicidade, cos seus nevados cabelos, coa súa face arrugada, pero sempre, sempre, sempre, có seu inmenso cariño e amor.
Pode paracer tonto, unha simple e absurda "entrada de blog" pero isto, simplemente necesitaba dicilo; gustaríame berralo, pero non me atrevo, gsutaríamelo dicirllo a alguen, pero a miña voz non sairía ou mesmo temblaría. Temeraria de saír, indefensa ante os pensamentos dos demáis.
Como a miña existencia temerosa da vida, non pode evitar, camiñar polo que aparenta ser noite e ter que aferrarme a un medo que me encolle a alma, que se leva o meu celme.
"¡Quérote!", "¡Bótote en falta!", son simples frases que calquera pode dicir ou mesmo pensar sen sentilas. Pero eu, entre esta cortina de lágrimas, volverei a ser forte, volverei a desexar que sigas ben, ao igual que nós estámolo facendo ben.
Síntoo, pero non o pode evitar. Estas lágrimas que agora estanse a escapar dos meus ollos non son nada máis que de pesar de saber que non estás aquí, aínda que nesta ponte fixesen tres anos, eu síntoche na milla alma como se houbese sido onte que estiveramos hablando.
Quizáis esperei demasiado para poñer isto, pero quizáis foi o mellor esperar ao tempo no que as miñas forzas non flaqueen cando decida berrar que es unha parte de min, que es un dos que me fixeron tal como son hoxe en día.
Por estar sempre ao meu carón, GRAZAS. Por apoiarme sempre, GRAZAS. Por haber derramado tantas lágrimas, PERDÓAME...

domingo, 29 de agosto de 2010

Cuarto

Portas abertas, entra unha muchedumbre. Ninguén sabe quen chegara antes, todos corren, voan.
Desexan chegar primeiros, desexan que non teñan postos controis, desexan que o simple desexo de velos, sexa máis que suficiente para consguilo.
Volvense a abrir outras portas. Voltan de novo as carreiras, corre pra aqui, corre pra alá. Pero ninguén sabe quen será o primeiro.
Un cuarto, aberto cuarto, corre a xente, voan, pero só unha persoa chegará. As demais, felices pola enrada, desilusionadas por non chegar, vivirán felices o momento que tan anhelado chega a comezar.
As luces saen do escenario, o primeiro grupo comeza, a xente chease de emoción, todos bailan, bailan sen saber quen o fará mellor, pero xa non compiten, agora teñen todos o mesmo propósito, disfrutar, pasalo ben e admirar a beleza do xogo de luces, da posta en escea dos seus ídolos, das bombas de humo, do confeti, do corpo de baile...e incluso eles, dende o máis baixo d'esa nube seguen o compás e os pasos do corpo de baile.
Felices como nunca, un momento único. Peleas por baquetas, por ver a quen está mirando realmente, por saber que cnación interpretará.
Pero ante todo esto, hai algo que realmente úneos, e é o desexo de ver ao seu esperado e ansiado grupo de música, aquel que sin dúbida algunha fará a mellor presentación, aínda que as outras fosen mellores, polo simple feito de ser ELES.
A emoción percorre as veas, a tristeza comeza a actuar. Sabes que só quedan dúas cancións....unha...pero sempre está a salvación da xente, ese recurso que sempre emociónate , roubate as lágrimas, obrigándoas a sair. o fantástico e maravilloso momento do tan coñecido fenómeno "bis"
Todo corre, nada permanece, todo avanza e a noite remata, sabes que non o esquenceras nunca, sabes que nunca, endexamais, podrás agradecerlle ás túas compañías o suficiente como o desexas, porque ese momento máxico, no que a música roza os teus sentimentos expoñéndoos ante todos, e pode tocar o ceo das estrelas, sabes, que nunca o que fagas será suficiente porque o teu agradecemento, vai por riba do que poida pasar na túa vida.

viernes, 13 de agosto de 2010

Pájaros en la cabeza IX

Bueno, después de mucho tiempo sin continuar aquí viene la siguiente entrega de Pájaros, esta vez esperaré escribir, más... ^^, o al menos eso intentaré, jajajaja

_____________________________________________
"...
Aunque parecía absurdo, Alec se había quedado dormido viendo deportes, algo inimaginable, pero ahí no estaba el quid de la cuestión, si no en que su posición era tan extraña como indescriptible.
Decidimos comer, por fin, tratando de olvidar el asunto de su postura para dormir.
Cuando acabamos la silenciosa comida entre mis pequeñas carcajadas reprimidas y sus fulminaciones de mirada, fuimos juntos al salón, y nos sentamos, cada uno en un sillón.
Los segundos pasaban cada vez más insoportables así que decidí marcharme, pero, cuando me disponía a hacerlo él habló.
- ¿Porqué te reiste tanto por cómo dormía?
Mi cara debió ser un poema para él. No tenía una respuesta clara, era...dificil de explicar.
-Nada, nada, déjalo....-traté de buscar una excusa lo más rápido posible- no lo entenderías... - intenté desviar la conversación.
Salí casi corriendo mientras el estaba abriendo la boca para poder gritarme algo....sólo que me encerré rápidamente en mi habitación por lo que no pude escuchar lo que quería decirme, supongo que por suerte.
Estuve respasando anotaciones de los estudioss, escuchándo música, pero mi concentración era nula, no podía parar de pensar en la cara que tenía mientras dormía.
Unos leves golpes en las puertas lograron que mi atención se desviara hasta la puerta entonces vi como se abría y atravesaba mi habitación mi hermanastro.
Sentí como si mi corazón fuese a estalllar, traté de respirar, pero me costaba...
Alec cerró la puerta nada más entrar y se dirigió a mi cama, dónde se sentó.
Continué como si estuviese estudiando, aunque se dificultaba al notar la constante y fija mirada de Alec en mi espalda. De vez en cuando giraba un poco mi cabeza para ver si seguía allí, y, como no, no me defraudaba, incansable, continuaba allí, torturándome, mirándome ciegamente, mirándome fijamente.
Podeis pensar que estoy loca al decir ciegamente, pero era...como si realmente no me mirase, mantenía sus ojos en mí, pero no aparentaba estar mirándome a mi, parecía como si me pudiese atravesar con la mirada.
Cansada, aburrida y agobiada al tenerlo allí, decidí preguntar:
-¡¿Qué?!
-No, nada, déjalo, no lo entenderías. - hizo burla de mis palabras anteriormente dichas, mientras sonreía forzadamente.
-Boh...- mostré mi indignación pero comprobé que me seguía mirando fijamente.
-¡¿Pero se puede saber que ocurre?! - pregunté casi gritando.
-Ya te dije que no me pasaba nada - dijo poniéndo una cara inocente.
Furiosa me levanté y me planté enfrente de él.
-¿Me lo vas a decir de una vez o te largas? - exasperada puse mi voz más amenazante.
Entonces, para mi sorpresa él, Alec, rió y tirándome de un brzao me tumbó sobre mi cama, justo a su lado.
Mi cara enrojeció al instante...él en cambio, actuó despreocupadamentey se echó hacia atrás quedando tumbado justo a mi lado.
-Sé que no me dirás porqué te reías...pero me gustaría que confiases más en mí... - dijo tristemente en un susurro - Sé que a lo mejor no soy la persona más confiable del mundo, y mucho menos la más buena, pero, en serio, me gustaría servirte de apoyo, ya que yo no lo tuve cuando me trasladé aquí...y yo... - dudó al continuar - realmente lo habría necesitado... - finalizó, un poco amargado por ello.
Me incorporé en la cama, quedando sentada, y le miré fijamente a la cara, tenía la mirada perdida en dirección a la ventana.
-Así que ya sabes - dijo más alegremente mientras él también se incorporaba en al cama, y, mientras despeinaba mis cabellos añadió - si necesitas algo, cuenta con tu hermano mayor para lo que sea.
Sonriendo, desapareció de la habitación.
Me volví a tumbar en la cama, mi corazón estaba desenfrenado, y al mismo tiempo dolido, no sabía que hacer... las horas pasaron más rápido de lo que esperaba mientras estaba tumbada, así que cuando fui consciente de estar tumbada, escuché el ruido de la puerta, debían ser Tiara y papá, que acababan de regresar, pero...¡¿ya era de noche?!,¡si a penas acababa de comer hacía un rato!
 Bajé a saltos las escaleras y lso vi allí, en el recibidor, ambos muy pálidos, con los ojos rojos, cansados...y me vi en la obligación de preguntar:
-¿Que es lo que ha ocurrido?
-Y no nos vengais con que es cosa del cansancio. - añadió una voz a mi espalda.

"la luz, el sol, todo es tan puro, que mi negrura no será nada más que tu sombra, o no por el momento...dijo aquella extraña gaviota"

Una vez que estuvimos todos en el salón, nos contaron lo que pasaba, esta mañana le había dado un ataque al corazón a mi abuela, mi abuelo, del susto, mientras bajaba por las escaleras resvaló y se había abierto la cabeza, por suerte una vecina al escuchar mucho ruido había llamado a la policía, y estos, a su vez, cuando aparecieron y pudieron entrar a la ambulancia.
Llegaron demasiado tarde. Los abuelos habían fallecido antes de que llegase la ambulancia.
Al parecer, papá y Tiara no querían contárnoslo por miedo a nuestra reacción, me refiero, no cómo habían muerto, simplemente nos querían decir que habían muerto, una vez que estuviese confirmado, claro está.
No habría funeral, simplemente, velarían toda la noche por ellos.
Las lágrimas brotaban de mis ojos, mis abuelos, aquellas personas a las que casi quería más que a mis padres, me habían cuidado. criado y mimado, no podía pensar que se hubieran ido, no para siempre.
Unos fuertes brazos me arroparon y acurrucada en ellos lloré. No eran nada más ni nada menos que los Alec, que mientras me sostenía delicadamente entre sus brazos trataba de demostrarme, que lo tenía allí, como mi pañuelo.
Logré conciliar el sueño, aunque no con poco esfuerzo, entonces volví a ser consciente de que al levantarme por la mañana empezaría una nueva vida, nadie sabría de la muerte de mis abuelos, por lo que no necesitaba quedarme en casa descansando como habían sugerido tanto papá como Tiara.
No podía hacerlo, si no me deprimiría al volver a pensar en ellos. O no por ahora...
..."

jueves, 8 de julio de 2010

Terceiro

Como as ondas do mar a euforia chegou á miña vida. Víache pasar cun sorriso na mirada, os teus actos, todos eles os tiña presente, na miña mente, nos meus pensamentos, no meu día a día.
Cando chagaron as vacacións o meu corazón entristeceu, pensei que non che volvería a ver hasta o comenzo do próximo curso, pero equivoqueime.
Tódolos días víache, có teu sorriso, coa tu doce mirada color chocolate e o teu fermoso cabelo cortado recientemente.
Pensei que che esquecería, pero equivoqueime, para o meu ben ou para o teu mal atopábache en tódolos rincóns, eso sí, os que pertencían á miña cabeza. Namoreime, pouco a pouco nun pequeno espezo de tempo, pero as túas incontables accións de amabilidade hacia mí cheáronme ata o punto do desbordamente, cando  quixen para xa eras o único no que pensaba.
A xente dicía de ti, dicía de min e dicían de nós. Pero eu sempre lembrareite negándoo cun sorriso, mentres me mirabas.
Atopeite, na realidade de todos durante as vacacións, pero pensei que non era certo. Cada día que pasaba máis apaixonado era o que sentía, creí que morrería, pensei que afogaría no amor que sentía por ti, pero por sorte puden saír a salvo.
As miñas amizades, aquelas nas que tanto empeño puxera para manterme sen apariencia de dor, superon ver no meu interior, algo ó que non acostumeime ata agora.
Cada día, penso en ti, pensaréi en ti ó igual que pensaba antes de ti.
Aínda que pase a máis longa tormenta, aínda que todo iso ocorra, por canta máis auga entre no meu peito, en lugar de diminuir, aumentará.
Porque non todo o auga é bon, nin tampouco é malo, simplemente é.
Cómo a efímera felicidade desaparece en ti e comeza na persoa á que eu máis amo. Porque non todo o que xa choveu logrará que cómo o Miño os meus sentimentos por ti sexan arrastrados cara o mar.
Por iso, e por moitísimo máis que gardarei con agarimo, por todo, non che olvidarei endexamais.


ADVERTENCIA - Este texto fue escrito después de estar leyendo mucho manga shoujo (historias de amor)

sábado, 3 de julio de 2010

Pájaros en la cabeza VIII

Bueeeeeeeeeeeeeeeeno, como de costumbre, mi vagancia es máxima, pero debeis comprender, estoy de vacaciones T^T
Así que...como no sorprenderme que siendo yo tan vaga como soy, ya estemos a punto de llegar al décimo capítulo o a la décima entrega (más acertada esta última denominación)
Para aclarar las dudas de Alemi, tranquila, no es mi intención dejar de escribir, aunque me veo en la obligación de negarte que sea "tan magnífica" ¬¬. Y aún así, tantas señales mando de dejar de escribir? xD
Gracias por leer cada publicación que hago, me llena de emoción ver que cada día me seguís comentando y que sigais mi blog incondicionalmente, sobre todo después de observar que soy vaga hasta más no poder.
Y antes de nada, un comentario por el cual creo que actualmente soy fan de una escritora, aunque yo la conocí por ser la creadora de la trama de un manga, me parece adecuado nombrarla al desbaratarme todos los planes y aún así hacer un shojo en toda regla, xD, y ella es...  Miyuki Kobayashi  y quien quiera decir algo en su contra....se las verá conmigo, xD
Disfrutad la entrega ^^
______________________________

"...
Abrí los ojos. Un cuervo negro apareció por mi mente. ¿Porqué no aparecían más que pájaros por mis sueños? Eran distintos cada vez, porque aún a pesar de ser la misma clase de pájaro...era capaz de diferenciarlo... algo que me parecía increíble para ser "yo".
Arranqué las sábanas de la cama, mi cuerpo sudaba por completo, últimamente las temperaturas habían subido mucho... o al menos eso aparentaba en mi cuarto.
Salí al pasillo. Olía a café mezclado con vainilla y unas tostadas con mermelada de fresa. ¿Increíble, cierto? Pero todo se decía a la costumbre, estaba cocinando papá, porque era lo que siemrpe, desde que era muy pequeña, me hacía para el desayuno.
Me metí en el baño, me aseé digamso que "lo justo" y bajé casi corriendo en dirección a la cocina, allí se encontraba el recién duchado Alec, el nuevo "chef" Alphonse y para mi sorpresa la agotada Tiara.
-Buenos días - saludé tratando de aparentar estar lo más despierta posible.
-Buenos días "bella durmiente" - se burló papá de mí. A lo que Alec aceptó como comentario adecuado, al atragantarse con el café mientras se reía.
Y en cambio Tiara sonrió debilmente.
Papá me puso en la mesa una taza llena de café y un plato con un par de tostadas, lo que me sorprendió por lo raro del asunto.
Me senté mientras le agradecía a papá, vengándome por lo de antes:
-Gracias Arguiñano* - y volví a notar cómo Alec se atragantaba de la risa. Cuando paró de reir, por fin pregunté - ¿Que es lo que ocurre Tiara?, se te nota muy cansada.
-Verás, cariño... - comenzó papá, pero tras la fulminación de Tiara se calló.
-No es nada grave, sólamente es el estrés...nada importante. - y sonrió tratando de tranquilizarme.
Continuamos con el desayuno. Rico y delicioso, cómo siempre. A ver, no es que resultase difícil de hacer ese desayuno, pero papá le daba un toque, que lo hacía especial.
Cuando ya acabamos retiré mi plato y lo puse en el lavadero mientras papá decía cómo si fuese la música de ambiente:
-Bueno, chicos, portaros bien que hoy no vamos a venir hasta la noche Tiara y yo, tenemos que arreglar unos asuntos...
-Ya os dejé la comida hecha, sólo es calentarla -añadió Tiara con una voz amable.
A los pocos minutos de esta breve conversación desaparecieron con el coche dejándonos así, sólos, a Alec y a mí.
Éste cogió un bol que llenó de palomitas y se tumbó en el sofá poniéndose a ver un partido de fútbol que había grabado. Cuando me vio parada en la puerta me dijo:
-¿Te apuntas?
A lo que yo contesté:
-Avísame cuando vayas a comer.
Y así fue cómo subí a mi cuarto, reordené mi habitación y, ya finalmente, encendí el ordenador.
Lo primero que hice fue ponerme a llorar, ¿extraño, no? Pues la verdad era algo común teniendo en cuenta que mi fondo de pantalla no era nada más y nada menos que una foto en la que salíamos papá, mamá y yo. Los tres sonrientes. Mamá con sus largos y brillantes cabellos morenos, con sus ojos llenos de alegría y vitalidad, cuando aún estaba viva.
Mis lágrimas caían, incesantes, desde su muerte no había utilizado este ordenador, de hecho, papá y yo habíamos decidido guardarlo, ¿cómo había acabado aquí?
Lo siguiente que hice, después de admirar la belleza de mi madre y la juventud de mi padre, fue cambiar la imagen. Puse uno de estos fondos que te vienen dados ya por el sistema operativo. Lo siguiente fue desesperarme por la lentitud y a continuación, abrir mi correo electrónico. Era increíble pero había recibido 50 mensajes en apenas dos días, un récord para mi poco utilizado correo electrónico.
Comencé a mirar, Camila, Ariadna, Bryan, Zecil, Mark...y seguía la lista de nombres varios, hasta que comencé a darme cuenta, que había un nombre que no hacía más que repetirse, "Gilvert".
Decidí leer y contestar los mensajes, casi todos decían las mismas cosas "¿Cómo estás?", "¿Que tal la mudanza?","¿Cómo es tu nueva escuela?" y bla, bla, bla...
Había algunos, cómo el de Zecil, mi mejor amiga, que era más sincero y simplemente me contaba cotilleos y me advertía de que o le daba mi número de teléfono o me mataba, lo que no pudo evitar sacarme una sonrisa. O, también, el de su novio Bryant, el cual me hablaba de lo fantástico que sería irme a visitar, conocería nuevas chicas, nuevos, chicos, sitios nuevos...hasta me gastab bromas cómo si estuviese allí enfrente de él hablando, sin duda eran grandes personas. (por ejemplo una de las bromas era la de conocer nuevas chicas, ya que "estaba aburrido de siempre las mismas". Y en cambio no podía separarse de Zecil...)
Que bonito y empalagoso es el amor, no pude evitar pensar sólo de recordarlos.
Cuando me día cuenta ya eran las dos y media, y Alec ni si quiera había venido a avisarme. Esperaba que me molestase al rededor de las dos, pero ni se había dignado a venir.
Apagué la pantalla del ordenador y bajé indignada.
Me acerqué a lasala y entonces lo comprendí. Me entró la risa, quise aguantarme, pero estallé en carcajadas. Tuve que salir de la habitación, y entonces escuché un gemido a mi espalda.
-¿Que te pasa? - preguntó una voz ronca.
-Na-na-nada - dije tratando de aguantar la risa sin éxito.
Alec se levantó y se miró al espejo, entonces algo molesto me dijo mientras miraba la hora:
-Vayamos a comer.
Cuando pasó a mi lado me fulminó con la mirada pero era demasiado gracioso como para que parase de reir.
..."
______________________________

Anotaciones:
* Arguiñano: Referido a Karlos Arguiñano Urkiola; es un cocinero, presentador de televisión, actor y empresario español. Es muy popular en España desde comienzos de los años noventa por sus programas de cocina en televisión, realizados, primero, en el canal público y, después, en el canal privado Telecinco, donde presenta en la actualidad Karlos Arguiñano en tu cocina.

P.D.: Me he dado cuenta que escribo más comentarios personales que historias, xD, Gracias por haber llegado hasta este punto de la lectura y disfrutad de un feliz y relajante verano ^^

domingo, 20 de junio de 2010

Historia de Gilvert y Mia, Pájaros en la cabeza (secuela)

Como sé que no os gusta Gilvert, necesito explicar lo que realmente le sucede, para eso creo esta secuela (además de como disculpa por tanta tardanza en escribir, en genral ^^. Espero que os guste :3

Apenas tenía seis años cuando pude verla por primera vez. Resplandecía, brillaba, era como un ángel.
Sus largos cabellos le llegaban hasta la cintura, su profunda mirada era verde esmeralda, su amable sonrisa relucía y su pequeña estatura y esbelta figura la hacían el ser más hermoso visto en mucho tiempo.
Desde ese momento en que la vi, decidí acercarme y declarle mi amor. Pero cuando traté de decírselo, algo surgió en mi estómago, impidiéndome hablar con coherencia.
Ella lentamente se acercó, como un diamante su belleza inundaba mis pulmones.
Y simplemente se posó delante mía, como el sol al cielo y sonriendo dijo:
-Seamos amigos, ¿de acuerdo? - Dijo inquisitivamente - Yo me llamo Mía... ¿y tú?
-G-g-gilv-v-v-ert - Me costó pronunciarlo, estaba tan nervioso y feliz. La chica más hermosa que nunca había visto decidía hablarme.
Desde entonces nos hicimos inseparables. Éramos como uña y carne, pero a los doce decidió que también estaba bien tener amigas.
Me dejó tirado, no podía evitarse, era su naturaleza, ser sociable, pero mientras ella lo era, cada vez que hablaba con alguien que no fuese yo mi pecho se apretaba, me empezaba a costar respirar. Así que un día decidí dejarla ir. Enamorarme de alguien que sí me correspondiese.
Empecé a salir con una chica que me preguntó de ser su novio a mitades de nuestro sexto curso. Y, por supuesto, acepté. No era más que el principio de mi plan de olvido.
Pero, no se podía evitar mi mirada se iba hacia ella, y esa chica con la que empezara a salir, decidió cortar conmigo debido al poco caso que le hacía.
Mi existencia continuó de forma semejante, sólo que es ta vez, ella, Mía, decidió volver a hablarme un poco más de lo normal y comenzó a contarme sus problemas, sobre todo los amorosos.
Cada vez que oía la historia de un chico que le gustase a ella y no le hacía caso...mi sangre hervía...no se podía evitar.
Pero sin dudarlo, el peor día fue cuando el profesor de historia advirtió a la clase que Mía se mudarí al finalizar la semana.
El mundo se me vino encima. Quise ser el aire, para poder seguirla allá dónde fuese.

lunes, 7 de junio de 2010

Pájaros en la cabeza VII

Hola a todos ^^
Bueno, espero que comprendais (especialmente Alemi) que por una serie de motivos (falta de inspiración, ganas, y necesidad de estudiar para los exámenes finales) no pude, ni quise un poco publicar.
Por así decirlo, tener a tanta gente pendiente (tampoco soys tantas, pero para mi soys casi un mundo) consigue...no desmotivarme, pero si me quita la inspiración, xD.
Además, me he dado cuenta que con presión no funciono bien y, además necesito un "echo" para ser capaz de escribir "decentemente", así que mil disculpas por dejarlo un poco tirado tanto el blog como el relato que, en serio, es de lo más largo que he logrado escribir, lo que me hace sentir muy orgullosa de mi pequeña ^^
Por cierto, otras nuevas noticias, xD. Había dejado por una temporada el fansub (no me vi capacitada para seguir con él por los mismos motivos) pero creo que volveré otra vez una vez que el curso acabe y trabajaré incontinuamente y desinteresadamente para ellos a partir de ahora ^^
Y una última cosa antes de e´sta séptima entrega, bueno, en realidad son dos, xD, me gustaría y me haría mucha ilusión, que a parte de Alemi, el resto también leyerais el resto de mi blog y, ya si que lo último, gracias Patri (Ailin) por seguir escribiendo esas maravillosas historias que tu ahces, en las cuales es impresionante lo bien que caracterizas a casi todos, como ves, desde otros puntos de vista a las gentes de tu alrededor (aunque siempre hay algún que otro fallo de personalidades que le dan ese toque... novelesco ^^) y lo bien que te manejas escribiendo, chica, que es una pena que nadie logre descubrirte porque eres realmente impresionante ^^

Disfrutad de esta nueva y para-nada-emocionante entrega de "Pájaros en la cabeza" ^^

_______________________

"...
caminé casi corriendo al lado de Alec, el cual tenía un semblante serio. Me fijé lo que pude en su cara, a parte de ese semblante serio, pude ver cómo le temblaban ligeramente  los labios. Se le notaba preocupado y pude ver en sus ojos...¿tristeza?...no, no podía ser eso, sería imposible....¿o no?
Fuera lo que fuese sólo sabía que las cosas no estaban bien entre nosotros y que tenía que decir algo para tranquilizarlo antes de llegar a casa.
Después de un ligero impulso de estos típicos "saltito-carrera" logré casi alcanzarlo y decidí comenzar el recital:
-A-Alec... -nada, no obtuve respuesta, seguía serio y frío caminando hacia delante - Alec - dije esta vez más confiada y elevando ligeramente el tono de voz, lo que consiguió exactamente el mismo efecto. Suspiré, ¿que más podía hacer para que me intentara escuchar? Sabíamos ambos que no se había parado no porque  no me oyera, no, eso no era, si no que se trataba de estar molesto conmigo. No pude contener la risa y entonces recordé. ¿Que es lo que mejor se puede hacer en estos casos? Ahí estaba la solución.
Di dos o tres pasos-saltos de aquellos hasta que lo adelanté me planté delante de él y lo miré seriamente. Caso omiso.
Segundo intento: di dos o tres pasos-saltos y esta vez con toda la poca fuerza que me caracterizaba agarré con fuerza su gran y larga mano.
De tacto suave, como se esperaba de Alec. Lo agarré con mis amnos, con ambas y empecé a tirar de él, para que al menos redujera la velocidad. Imposible, pensé. y entonces noté arder su mano...¿o era la mía? lo único que supe fue que no podía dejarla ir y entonces le dije casi gritando:
-¡Alec, por el amor de Dios, escúchame! - se giró impresionado y mirándome con una expresión de incredulidad -¡Gracias! -continué exaltada tratando de tranquilizarme.
Lo miré, nos miramos, serios ambos y, como de costumbré le entró la risa al ver mi seria expresión. Molesta por sus dulces carcajadas le di un débil puñetazo en su fuerte brazo, lo que hizo que explotara.
Entre lágrimas de risa trato de disculparse dicéndome:
-Perdóname, supongo que me pasé un poco...pero esque...ese maníaco, me sentí incapaz de protegerte, y eso me hizo sentir mal...no debí haber reaccionado así contigo, bastante tienes ya con la parte que te toca, ¿no? - y a modo de mostrar aprecio acarició mi cabeza consiguiendo que me despeinara.
Al no ver gran reacción en mi expresión, ya más serio añadió con una dulce e inocente voz de niño pequeño:
-Me...¿perdonarías? - y su expresión fue la más dulce de las expresiones, y sus gestos fueron los más adorables que nunca había visto hasta entonces, y entonces giré mi acalorada cara solté mi ardiente mano y murmuré un "que no se vuelva a repetir" enfurruñada.
Continuamos el camino ya más ameno, charlando y conversando, comentando sobre sus encantadoras amistades y sobre el pintoresco entorno.
Llegamos a casa dónde nos recibiron entre risas y un inesperable ambiente lleno de amor pasteloso y pesado Tiara y papá.
Entre carcajadas y amenas charlas cenamos y nos despedimos con un "no os acosteis muy tarde que mañan teneis que ir a clase" de ambos.
Subí las escaleras hasta llegar a la puerta de mi habitación. Con la pesadez de la necesidad de abrirla y despedirme del mundo hasta la mañana siguiente traté de demorarme lo máximo posible. Suspiré, ¿que podía hacer? era una intensa lucha entre mis párpados y ese horrible que llegaría en el mañana.

-Por mucho que mires la puerta si no la abres con las manos será imposible, tu mente a´n no se desarrolló tanto. - Me sobresaltó Alec susurrándome esta burla al oído.
Me giré molesta y pude ver su sonrisa en la cara. Para mi bien, o para mi mal el me acorraló en la puerta. Sólo tenía dos opciones o abrir la puerta y desprenderme de mi cansancio acumulado en la aparentemente cómoda y mullida cama o soportar las burlas de lo ocurrido en el día.
Sorprendentemente, con una cara de no comprender lo que pasaba Alec ayudó a mi cansancio abriéndome la puerta mientraas decía:
-Adelante, su real majestad, sus aposentos están listos para usar... -mientras me guiñaba un ojo.
Algo molesta entré y justo antes de entrar me apré a su lado y, en mi defensa, como buena hermana que soy, decidí darle un beso de buenas noches en la mejilla y cerrarle la puerta en las narices.

Quemaba, mi cara se deretía. ¿Cómo podía haber sacado tanto valor para darle un beso en la mejilla? Nunca había sido capaz, ni si quiera con papá, siemrpe me había avergonzado mucho ese tema. Pero con el único afán de burlarme le di un beso en su suave, pero fuerte mejilla. Sin duda había sido el mejor de los olores respirados hasta antes. Probablemente sería la loción que usaar después de las duchas, ddel afeitado o lo que fuera, pero tenía una fragancia....que supe reconocer en un futuro cómo la de Alec. Dulce, pero al mismo tiempo dura, masculina, fuerte, encantadora...
¿Que me pasaba para pensar de esa forma, tan obsesionada estaba? o esque simplemente ¿estaba nerviosa por el día siguiente que trataba de distraer a mimente de cualquier modo?

"El regreso al cielo, el camino hacia el sol, ese ínfimo, brillante y amado astro, provocará tu muerte, y entonces emprendió el vuelo ese majestuoso cuervo"

..."

domingo, 6 de junio de 2010

Segundo

Un suspiro das ondas do mar, achegase á miña cara.
A brisa do vento, o son das ondas e o chorar dos meus ollos, empapados, empañados.
O teu fermoso sorriso, miradas tras os cristais e a túa incontrolable mirada, unhas veces fogosa, outras, en cambio, apagada, aburrida, dura, fría, pero sobre todo silenciosa.
Adicábame a seguirte, tratando de ocultarme, os meus nervios ao verte, mirar a todos lados na túa búsqueda, búsqueda que deixei.
Non espero xa que tan si quera me mires, o único que busco é que me comprendas nese intre, cando víache pasar polos estreitos corredoiros e eu tiña que contenerme, cando mirábache e desexaba que me saudaras, cando inconsciente de ti por non saber o que pasaba pola miña cabeza facías acto, tras acto, ferindo o meu corazón, unha e outra vez,. sen descanso.
Agora miro o mar, revolto como o meu corazón enfurecido como a miña alma, bater contra as duras rochas, como cando eu loitaba có inmenso muro que limitaba o meu amor por ti.
Agora penso nos teus longos e roxos cabelos ondeando nesta brisa sorríndome, fermosa como ti sempre fuches, sorríndome, inocente de ti.

miércoles, 19 de mayo de 2010

Primeiro

As ondas da túa mirada fixéronme caer en picado, o teu doce sorriso, a túa elegante cabeleira que lisa e longa baixaba polo teu costado e máis pegábaseche á cara. Cabelos, brillantes coma os raios solares, fríos como o teu mirar, roxos coma sempre...Seducindo ás túas coloridas meixelas e engatusando ós teus fervientes labios, labios como pétalos dunha rosa, carmín pintado.
O desexo corroíame, xa non puiden aguantar máis, ti, có teu inocente e alegre sorriso, coa túa impresionante bondade, impresionante como as túas curvas que a todos nos volvían tolos.
Ti, dona dos meus sentimentos, hermosa e traicioneira, aparecías noite tras noites nos meus máis profundos soños.
Cada día, o teu semblante mirábame con máis desprecio, cada día, eras máis fría, os teus ollos acabaron por morrer, ao igual que os teus saúdos, que lentamente desapareceron xunto que teu sorriso, cada vez máis duro, frío e insensible. Cada vez que me lembro, non comprendo como non te rescatamos antes da túa escuridade, canto tempo estiveches perdida en ti mesma, cantas veces reclamaches a nosa axuda.

miércoles, 5 de mayo de 2010

El color de las flores

Las flores sonrientes, al sol de rayos transparentes, cálidos, amables.
Cuando las veo el alma se me sobrecoge, no puede evitarse, ya que sus vívidos colores, tras las nieves de enero dejan paso a la hermosa primavera de los mil amores.
Piensas inconscientemente que bello es sentir ese dulce y embriagador aroma a primavera, piensas que no hubo nada mejor que ver la nieve convertirse en dulces rosas, naranjas, rojos, amarillos colores flores.
Amadas flores, que esperan ansiosas los cambios de las personas, mientras notan su vida marchitar. Desean no morir, desean vivir más que tú, más que yo. Desean que si derramas una lágrima, no sea tristeza, sea un desbordamiento de felicidad. Entran por los ojos y por tu nariz, entran por tu mente.
Te invade el deseo de la felicidad, pero cuando miras a lo lejos, sólo ves la nieve, que inconscientemente sigue a pesar de estar ya entrados en mayo, no fue consciente del cambio...no fue consciente o no quiso.
Iusiones de niños, ilusiones de adulto, ilusiones de primavera, ilusiones de flores, esperan ansiosos el paso de la nieve a primavera, porque la felicidad, efímera cómo es, con tan poco como una colorida flor, yo la conseguí.

____
En recuerdo a todas las primaveras pasadas con mis amistades, las cuales tan felices me han hecho día tras día (ansiosa de estrenar mis pamelas xP)

domingo, 4 de abril de 2010

El susurrar del otoño III

Bueno, aunque no sea muy seguida (más bien no es seguida... xD) me he planteado no continuarla...pero me imagino las quejas de cierta persona si la dejo así que =_=
Aquí os dejo esta, para nada sorprendente, continuación de una historia de adolescentes imaginable por completo ^^
Disfrutadla, xD

"...
-Sí, es cierto... - comentó en un tono sombrío.
-Perdón por estar tan borde, pero esqie no acabo de comprender por qié despues de ser ella tan insistente, no recuerdas su nombre - Y suspiré.
-Es muy sencillo - respondió comenzando a ponerse un poco más contento - Porque ella no es la única, son al rededor de cinucuenta. Tengo muchas acosadoras - intentó hacer un chiste.
La velada transcurrió sin saber lo que contar. Comimos y bebimos sin saber lo que decir, hasta que se atrevió a preguntarme:
-¿Por qué eres tan antipática conmigo? - Lo dijo un tanto preocupado - Con el resto de personas aparentas se tan agradable y a mi, de vez en cuando, me gustaría ser uno de aquellos amigos tuyos...
-¿Por qué? Dices... - Dije pensativamente - La verdad no lo se muy bien porqué pero quizás es porque me irrita ver que todas van tras de ti y tú siempre las desprecias,  mis amistades son capazes de ver como estoy muriendo y correr detrás de ti...o...
-Vale, vale, ya comprendo.... - y me dedicó una hermosa sonrrisa
-¿Estás seguro de que lo comprendes?, teniendo en cuenta que si te esguinzas un pie ya tienes cien personas preocupadas - le comenté sarcásticamente.
-Ja, ja, ja - Forzó la risa - comprendo mejor de lo que piensas...
Y fue así, como finalizó nuestra velada, que se convirtió en agradable.
A la mañana siguiente me levante, y, para seguir, la costumbre de recbir una llamada a primera hora de la mañana de Seira.
-¿Diga?
-¿Que tal la cena con los amigos de tus padres? ¿Con que ropa fuiste? Y...¿Sabes la última noticia?
-Tranquila, tranquila, vamos por orden...
-Sí - comentó impaciente.
-Estuvo genial, eran las tres personas muy agradables y lo pasé increíblemente bien.
-¿Como que eran tres? - preguntó alarmada - ¿Quien era el tercero?¡Necesito saberlo!
-Pues...era el hijo de los amigos de mis padres y...no sé que más decirte - respondí desesperada.
-De acuerdo, de acuerdo, ya hablaremos de camino al colegio - dijo bajando la voz cada vez más.
-Hasta dentro de....¿15 minutos?
-Claro - y nos reímos las dos.
Cogí el uniforme, me lo puse, me peiné (todo esto después de meterme en la ducha)
Desayuné y cogí la bandolera con los libros para clase, me calcé y me fui de casa casi corriendo.
Seira ya estaba esperándome en el poste que hai en la esquina con la panadería de sus padres y corrió a abrazarme nada más verme.
-¿Como fuiste vestia?
-¿Cual era la importante noticia?
-¡Ah! ¿A que no sabes qué?
-No - dije cansada
-¡Nerdon cortó con Ibel! La pobre está llorando por todos los rincones.
-Pobre ibel...se ganara el odio de todas las chicas por comenzar a ser novia de él...
-¡¿Como que pobre?!¡Aún por encima que estuvo con el tío más guapo del instituto durante un mes!
-¡¿Crees que eso es importante?! Ahora mismo no tiene a nadie que la ayude a superar estos malos momentos - Grité - ¿Sabes...
De repente dejé de gritar y miré hacia la izquierda, acababa de oír llorar a alguien. Escudrié el lugar en el que había oído los llantos y pude vislumbrar a Ibel con lágrimas en los ojos, escondida en un callejón.
Al verla fui corriendo hasta donde ella estaba y le tendí la mano, de forma que pudiera sentirse segura. Pero Ibel no la cogió, si no que me apartó.
A los pocos segundos apareció Seira detrás de mi y, al ver a Ibel tan mal, decidió palmearle el costado.
Ibel levantó la cara que tenía escondida entre sus rodillas y se podía ver en ella la tristeza.
-Tranquila, con nosotras puedes contar para lo que sea - comentó en un tono cordial Seira.
Yo me quedé impresionada por tales palabras, pero le dediqué a Ibel una sonrisas, y así fuimos corriendo, cada una a su respectiva clase, para no llegar tarde.
..."

Pájaros en la cabeza VI

Uoooo, ya vamos por el sexto, xD, gracias, gracias por los comentarios ^^, espero que os guste la actualización nueva, estoy en proceso de crear una nueva secuela ^^ (ta-ta-ta-chán ^^)
Pues nada, a desesperarse y disfrutar, xD
Por cierto, gracias por pasar este tiempo conmigo, y perdón por no escribir esta entrada antes...estuve un poco ocupada... ^^U

"...
Me acerqué despacio, con cuidado, para evitar asustarlo. Entonces Direm giró la cabeza y fijó sus ojos en mis ojos. Me entró un escalofrío y también me sorprendió el ver sus ojos relucientes llenos de...¿lágrimas?
"No, no, no. No puede ser que esté llorando", pensé.
Me acerqué ante la aprobación de su profunda mirada. Despacio, como si se tratara de un animalillo asustado, preocupada por atemorizarlo aún más si cabía la posibilidad.
-¿Que...haces...aquí?... - preguntó entre sorbidos de lágrimas.
-L-la verdad es... que estaba preocupada por ti... - Y levanté la mirada tratando de no desenfocar mis ojos, de mantenerla la inquisitiva mirada, llena de temor y pavor, llena de "miedo", como diría M-clan, acerté al hacerme esa broma mental tratando de librerar un poco del estrés acumulado por tanta delicadeza que tenía que tener.
Me acerqué lentamente, ya me encontraba delante de él, acerqué mi mano a la suya y la cogí con delicadeza.
Se trataba de una mano grande y fuerte, cálida y para nada huesuda. La miré fijamente, me avergonzaba la idea d emirarlo a la cara y ver sus ojos anegados en lágrimas.
-Gracias - dijo suavemente. Me posó su otra gran mano sobre mi cabeza y cuando alcé mi mirada sorprendida pude ver sus hermosos ojos plateados, llenos de destellos líquidos mirarme tiernamente.
-Oye, en serio, no tenías porqué haber hecho eso pero...yo... - no me salían las palabras. No sabía como decirle lo que sentía, lo que había sentido, lo que le agradecía...no era capaz.
-Comprendo - dijo desilusionado. - Supongo que no debí meterme entre una pareja, ¿no? - preguntó tristemente.
-¡No! - me avergoncé al gritar de forma tan indignada y bajé la voz - no es eso...sólo es que... - Me miró expectante ya más animado.
-¿Sólo es que...? - preguntó dubitativo.
-¡¡Eeeeeeeeeeeey!!, ¡¡Direm, Mía!!, ¡¿Dónde estáis?! - se escuchó a lo lejos.
-Creo que nos está buscando Alec - dije tratando de evadir el tema. Él en cambio, continuó mostrando interés por el tema y me miró como...¿interesado? La verdad es que cada vez que trataba de averiguar sus expreiones acababa aturdida e impotente por no ser capaz de deducir nada con coherencia.
Se limpié las lágrimas con las mangas de la chaqueta y cuando acabó, agarró mi muñeca y tiró de mi para ir al encuentro de Alec.
Este, tornó su expresión en una sonrisa al vislumbrarnos. Comenzó a correr en nuestra dirección y una vez llegó se paró a tomar aire.
Exhalaba grandes bocanadas, mientras su mano se apoyaba dulcemente sobre mi hombro y mirándome a los ojos sonreía.
-Mía, tu amigo me dejó esto para ti - comunicó burlonamente mientras señalaba una bolsa. - una vez me entregó esto dijo que "se marchaba" - este último "se marchaba" lo comunicó con un deje melodramático en tono de burla, logrando arrancarnos unas pequeñas carcajadas. - Será mejor que al menos tu y yo volvamos a casa - y me guiñó un ojo.
-¿Está eso bien? - pregunté mirando a Direm.
-Por su puesto, estaré bien, gracias - Y sonrió dulcemente
-Aunque si no te fías de lo que dice, porqué no le acompañamos hasta su casa - dijo Alec con un tono algo maléfico, pero, como siempre, bromeando.
-¿Eso no tendría que hacerlo yo? ¿Acompañaros a vostros? ¡A saber lo qeu le haces a la pobre por el camino...! - Continuó bromeando Direm. Y los tres comenzamos a reirnos.
Al poco tiempo se unieron a nosotros Nat, Boe y  Zimon. Los cuales no comprendieron tantas carcajadas.
Boe se acercó sigilosamente a mi espalda y pude escuchar un susurro en mi oído:
-¿Mia, estás bien?¿Te ha hecho algo ese tío? - preguntó quedamente y preocupada Boe.
-Ahora mismo estoy mejor, gracias - Dedicándole una de mis mejores sonrisas y contestándole en su mismo volumen traté de tranquilizar a la preocupada joven.
No mucho más tarde, nos separamos los unos de los otros, y pude ver cómo muy amablemente Direm y Zimon se ofrecieron a llevar de vuelta tanto a Nat como a Boe, hasta sus casas mientras yo iba escoltada por mi hermanastro.
-Mia...¿estás bien? - preguntó preocupadamente Alec mientras nos encaminábamos a nuestra casa.
-Claro...¿porqué tendría que estar mal? - Me estaba tocando mucho la moral que todos se preocuparan por cosas sin sentido, a caso...¿estaba yo fuera de mi sentido común o simplemente ellos trataban de ser demasiado amables conmigo? De cualquiera de las maneras, era un caso perdido. Fuera amabilidad o preocupación real, no había forma de librarse de estas estúpidas preguntas.
-¡¿Porqué?! - preguntó enfadado Alec. Me agarró fuertemente por los brazos y comenzó a zarandearme. - ¡¿No te resulta preocupante que ese tío esté obsesionado contigo, que te busqué te encuentre y....sabe Dios lo que te haría si no llegamos a estar allí nosotros?!
Frustrado ante mi supuesta irracionalidad, me soltó los brazos, dejando así de zarandearme, miró hacia el frente y comenzó a caminar rápido y veloz, como tratando de dejarme atrás.
Para poder seguirle el paso me vi forzada a correr.
..."