Chyu~~

Qué bonito sería poder ver cada amanecer, cada atardecer, cada noche, cada día... pero nuestra condición de ser humano no nos lo permite, moriríamos si no bien de sueño...de aburrimiento.
¿Por qué nos aburren tantas cosas? ¿Por qué no somos capaces de valorarlas y aunque las valoremos no ser capaces de observarlas con detenimiento?
Extraña condición la del ser humano... extrañamente curiosa.
A veces es bueno pensar que no eres quien eres, pero siempre te imaginas como alguien mejor. Coges la cara de N, el cuerpo de L, la sonrisa de Z, y el dinero de Bill Gates...eso es, sin duda, uno de los muchos ejemplos de cosas que hace nuestra envidia pero no somos capaces de creer hasta que alguien nos lo muestras.
Jamás estamos contentos con nuestra condición, con nuestros bienes materiales e inmateriales, ¡Jamás! estaremos satisfechos... incluso si fuésemos seres perfectos, encontraríamos algún fallo con el que poder autodestruirnos.
Somos seres ¿racionales?
Yo, no lo creo, simplemente somos seres envidiosos que se alimentan de ser superior a otros y haciendo sentir peor a otros, regodeándonos de la miseria ajena... y aunque tratemos de negarlo, no podemos porque es nuestra condición de humano.
Somos seres errantes... y por muchos milagros que pueda hacer la evolución, nunca llegaremos a una perfección, porque encontraremos algo que nos autodestruya.

Eppur se muove

E mentres ti segues pensando que endexamais poderás atopar un motivo para a noite e o día.
Mentres pensas que a alegría depende do sol, e a nostalxia da noite... non serás capaz de predicir o que realmente está a pasar...porque como dixo Copérnico: "eppur se muove"

Veo el muro de los recuerdos, veo como en él chocan mis sentimientos. Y es tan duro y tan frío... que resulta impenetrable.

Llueve tras los cristales, nubes grises emborronan y ese muro, antes alegre, caa día se vuelve más marchito, triste, solitario.

¿Pero es realmente ese muro el de los recuerdos.... o soy yo, que al crear muros con la humanidad me vuelvo ese muro, frío, marchito, solitario...?

Miedo al terror de estar sola, te mueves entre la gente, gris, buscando algo que te llame la atención... pero encuentras un espejo, y en ese espejo te miras... ves tu reflejo, gris, tus zapatos, tus pantalones grises, camiseta del mismo color y cuando te detienes en la...¿cara?

¡¿Que es eso?!, ¿no hay?

Temes, te inundas de un horrible sentimiento porque tú no tienes vida... eres una más de esas personas grises de ese montón gris, destinadas a la monotonía y a la muerte.

Triste trabajo, tristes ataduras... pero cuando intentas ser libre ... ¡BAM!

...

...

negro

Sonche

Somos infinitos, como o ceo
somos infinitos, coma os campos
somos infinitos, coma o mar
somos infinitos, cos nosos sentimentos
somos como somos, porque queremos selo
porque ninguén nos obstrúe o camiño
porque ninguén nos fere
somos eternos, porque facémonos escoitar
somos eternos, porque queremos dar exemplo
somos eternos, porque nos recordarán
somos eternos, porque os nosos soños o son
porque ninguén nos paraliza
porque ninguén nos detén
por todo o que somos e o que nos queda por ser
por todos os nosos camiños por percorrer
non nos deixaremos vencer, porque somos
eternamente invincibles, porque nós somos
a nova lei

Sangue de rabia

Pecha os ollos levándote...máis ben elevándote...
O mundo cambiou, o ceo non é azul, o chan non é duro e frío, a xente non é xa insegura e indecisa, imposibel de facer razoar, xa non son eses meros monecos os cales fríamente, robóticamente desprázanse, sofren, viven...
Agora a vida cambiou, agora, neste novo lugar, dasche conta da melloría acontecida: a metade da poboación, un ceo fermosamente branco cun chan fértil e ben coidado, poboado por pequenos lindos seres herbáceos e as xentes... as xentes si que non teñen comparación, as xentes disfrutan có que son, deciden por si mesmas, son capaces de convivir pacíficamente.
Un mundo ideal, sen ningún tipo de problema entre as xentess, cálidas e amigables.
Rebelión tras rebelión, conseguiran a continuidade dun mundo sen fin, dun mundo de paz e con senso común, un mundo máis que marabilloso...un mundo marabillístico, no cal a democracia xa non era necesaria, nin por boa... nin por mala....
O mundos que todos esperamos ansiosos....

Reflexiones da vida II

Hai xa moito tempo, aboiou no interior de cada un de nós o noso verdadeiro ente, pero hai moitos que endexamais saberán cal é, outros aínda non o atoparon...e os derradeiros cren habelo atopado.
Pero como todo, isto é como as meigas, que habelas, hailas, pero outra cousa é onde.
Pensas, estoupa xa a túa cabeza, a reventas a pensamentoss e, finalmente, despois de analizar a sitación, cres ser capaz de decidir.
Cando decidimos, realmente non o facemos... todos somos guiados por algo, ben pode ser o destino, o que os outros ven como o mellor ou o que ninguén logrará entender endexamais.
Vivimos nun planeta...pero porqué? non hai tantos outros?
Somos "seres humanos", pero canta desta humanidade conservamos?
Ás veces imaxino ser unha bolboreta, unha mosca, ou calquer outro ser, porque gústame o efímero das súas vidas, porque morreran nunhas horas, pero aínda que o saben, son igualmente fermosas... nós... marchitámonos cada pouco tempo, pero seguimos sen servir para nada, xa que voltamos a o que éramos antes, e volve a ser a mesma rutina de sempre: alegre, deprimido, alegre, deprimido...
Cando pararán estos impulsos nerviosos de atormentarnos día tras día... de non saber quen somos nun mundo que descoñecemos e que tratamos de recoñecer...sin éxito...
Caen as bágoas daquel que se lamenta por como é... polo sufrimento dos demais, xa que un chora por todos, ¿porqué non mostrarlle o noso apoio?
O fin da terra, como o da vida, faranos libres... espero

Reflexións da vida

Resistiremos aos prexuizos da xente. Buscaremos e incluso indagaremos que é o que "fixemos" mal.
Pensar, escribir, falar, escoitar... estas cousas comezan, paseniño, a evaporarse.
"Non hai linguas mortas", pensa a xente, e eu respóndolles "non, non hai linguas mortas, simplemente foron asasinadas cruel e vilmente"
Unha lingua que non se fala, unha lingua que non se escoita, na que non se escribe, aquela que esquecemos deixa de ser lingua para pasar a ser nada.
Nada... a nada... ese universo descoñecido por nós, ese que, polo descoñecemento non se lle puxo un nome, porque se é algo que non coñecemos ou non comprendemos, entón, non é nada, pero ao mesmo tempo é algo. Porque todo é algo, aínda que sexa considerado "nada", é dicir, ausencia de "algo", pero de "algo" que nós non coñecemos.
Polo tanto, se houbesemos coñecido antes a "nada" e despois o "algo", a estas alturas todo sería "nada" e tantos outros conceptos cambiarían a súa acepción.
E agora, fagámonos estas preguntas: ¿Porqué a mesa é mesa e non casa?, ¿porqué alguén dixo que todo é todo e non é algo?, ¿porqué na nosa existencia tratamos de acadar algo sen facer o mmínimo esforzo?
Se a vida tivese sentido, agora mesmo é posible que nin ti nin eu estivésemos aquí agora, nin eu escribindo, nin ti lendo as desvariacións dunha pobre adolescente cunha crise de razoamento. Pero, isto non é nada máis que unha forma de demostrar o sino das persoas, que todos nacemos con algún motivo e que, aínda que agora o descoñezamos, e creamos que non é posible porque non temos algo en mennte, iso é o de menos, xa que o destino quere guiarche por un mundo sen que realmente o vexas, cunha venda tapa os teus ollos, e cunha man aferra o teu corazón desexoso de que non podas evitar o camiño que tan coidadosamente trazou para ti, que trazou para cada un de nós.
Vivimos a vida nun sendeiro libre, escuro xa que nós, cremos que non sabemos o que nos ha pasar a continuación, pero non é máis ca unha mera ilusión, o destino, ese ente tan malicioso que engatúsanos, fainos fiarnos del e seguilo.
¿Pero cal é o verdadeiro sentido da vida? "non ten sentido", diccen algúns, pero eso é mentira, porque non hai nada que non teña sentido, todo, absolutamente todo ten un porqué de ser. E aínda que sexa unha cousa que espetas aleatoriamente, é, porque houbo un momento en que tiña sentido, xa que esto, o senso non é máis que unha forma de ver as cousas, e cada un ten a súa.
Os tolos...os tolos é probable que non sexan eles os tolos, se non que sexan unha parte da especie máis desenrolada intelectualmente que nós, pero como é unha minoría e o que poidan dicirnos asústanos non o temos en conta.
Somos, e seremos sempre seres con intentos de cambios...pero que endexamais os conseguiremos polo noso maior inimigo...

o MEDO