Hola a todos ^^
como bien sabreis he modificado mi aspecto habitual del blog, si lko notais o noto muy incómodo acabaré por hacerlo retornar a como estaba antes.
Antes de nada, como de costumbre agradecer vuestra compañía, como de costumbre, y disculparme por mi irregularidad.
Y ahora... a lo que iba ^^
Desde el lunes me he dado cuenta que sin duda esta está siendo la segunda mejor semana del curso, aún a pesar de los numerosos exámenes y el nerviosismo de acercarse el final, por lo que llevamos de semana no he tenido más que alegrías, que espero se prolonguen hasta este viernes ^^
Bien, para empezar, como estudiante de secundaria que soy, preocupada por los exámenes no han hecho los profesores más que darme buenas noticias referentes a notas, algo que me assutaba bastante.
Y hoy, se realizó un evento en mi instituto que consistía en una entrega de premios (al igual que un recital). Lo inesperado fue el premio obtenido en la categoría de narrativa, nada más y nada menos, que un segundo puesto.
Impresionada y encantada me gustaría felicitar a esta nueva generación de grandes músicos como pueden ser las chicas de mi curso a las que casi-obligué a hacer de coro o al fantástico pianista que tuvimos (a los cuales recompensaré por su maravillosa actuación con tan poco tiempo de preparación), también por suspuesto, a esa fantástica "chelista" (para que se entienda, xD) con la que pudimos disfrutar de maravillosas piezas de Bach, comenzando con la famosa pieza "Suite Nº1"
A ver si a partir del día 25 de este mes puedo volver al blog con total comodidad ^^
Felices futuras vacaciones y sobre todo, feliz semana ^^
Licencia

Lo escrito en "Rincón de lectura (mis historias)" by Shiroki is licensed under a Creative Commons Reconocimiento-Compartir bajo la misma licencia 3.0 España License.
Based on a work at unsuspiro-on-mind-shiroki.blogspot.com.
martes, 15 de junio de 2010
lunes, 7 de junio de 2010
Pájaros en la cabeza VII
Hola a todos ^^
Bueno, espero que comprendais (especialmente Alemi) que por una serie de motivos (falta de inspiración, ganas, y necesidad de estudiar para los exámenes finales) no pude, ni quise un poco publicar.
Por así decirlo, tener a tanta gente pendiente (tampoco soys tantas, pero para mi soys casi un mundo) consigue...no desmotivarme, pero si me quita la inspiración, xD.
Además, me he dado cuenta que con presión no funciono bien y, además necesito un "echo" para ser capaz de escribir "decentemente", así que mil disculpas por dejarlo un poco tirado tanto el blog como el relato que, en serio, es de lo más largo que he logrado escribir, lo que me hace sentir muy orgullosa de mi pequeña ^^
Por cierto, otras nuevas noticias, xD. Había dejado por una temporada el fansub (no me vi capacitada para seguir con él por los mismos motivos) pero creo que volveré otra vez una vez que el curso acabe y trabajaré incontinuamente y desinteresadamente para ellos a partir de ahora ^^
Y una última cosa antes de e´sta séptima entrega, bueno, en realidad son dos, xD, me gustaría y me haría mucha ilusión, que a parte de Alemi, el resto también leyerais el resto de mi blog y, ya si que lo último, gracias Patri (Ailin) por seguir escribiendo esas maravillosas historias que tu ahces, en las cuales es impresionante lo bien que caracterizas a casi todos, como ves, desde otros puntos de vista a las gentes de tu alrededor (aunque siempre hay algún que otro fallo de personalidades que le dan ese toque... novelesco ^^) y lo bien que te manejas escribiendo, chica, que es una pena que nadie logre descubrirte porque eres realmente impresionante ^^
Disfrutad de esta nueva y para-nada-emocionante entrega de "Pájaros en la cabeza" ^^
_______________________
"...
caminé casi corriendo al lado de Alec, el cual tenía un semblante serio. Me fijé lo que pude en su cara, a parte de ese semblante serio, pude ver cómo le temblaban ligeramente los labios. Se le notaba preocupado y pude ver en sus ojos...¿tristeza?...no, no podía ser eso, sería imposible....¿o no?
Fuera lo que fuese sólo sabía que las cosas no estaban bien entre nosotros y que tenía que decir algo para tranquilizarlo antes de llegar a casa.
Después de un ligero impulso de estos típicos "saltito-carrera" logré casi alcanzarlo y decidí comenzar el recital:
-A-Alec... -nada, no obtuve respuesta, seguía serio y frío caminando hacia delante - Alec - dije esta vez más confiada y elevando ligeramente el tono de voz, lo que consiguió exactamente el mismo efecto. Suspiré, ¿que más podía hacer para que me intentara escuchar? Sabíamos ambos que no se había parado no porque no me oyera, no, eso no era, si no que se trataba de estar molesto conmigo. No pude contener la risa y entonces recordé. ¿Que es lo que mejor se puede hacer en estos casos? Ahí estaba la solución.
Di dos o tres pasos-saltos de aquellos hasta que lo adelanté me planté delante de él y lo miré seriamente. Caso omiso.
Segundo intento: di dos o tres pasos-saltos y esta vez con toda la poca fuerza que me caracterizaba agarré con fuerza su gran y larga mano.
De tacto suave, como se esperaba de Alec. Lo agarré con mis amnos, con ambas y empecé a tirar de él, para que al menos redujera la velocidad. Imposible, pensé. y entonces noté arder su mano...¿o era la mía? lo único que supe fue que no podía dejarla ir y entonces le dije casi gritando:
-¡Alec, por el amor de Dios, escúchame! - se giró impresionado y mirándome con una expresión de incredulidad -¡Gracias! -continué exaltada tratando de tranquilizarme.
Lo miré, nos miramos, serios ambos y, como de costumbré le entró la risa al ver mi seria expresión. Molesta por sus dulces carcajadas le di un débil puñetazo en su fuerte brazo, lo que hizo que explotara.
Entre lágrimas de risa trato de disculparse dicéndome:
-Perdóname, supongo que me pasé un poco...pero esque...ese maníaco, me sentí incapaz de protegerte, y eso me hizo sentir mal...no debí haber reaccionado así contigo, bastante tienes ya con la parte que te toca, ¿no? - y a modo de mostrar aprecio acarició mi cabeza consiguiendo que me despeinara.
Al no ver gran reacción en mi expresión, ya más serio añadió con una dulce e inocente voz de niño pequeño:
-Me...¿perdonarías? - y su expresión fue la más dulce de las expresiones, y sus gestos fueron los más adorables que nunca había visto hasta entonces, y entonces giré mi acalorada cara solté mi ardiente mano y murmuré un "que no se vuelva a repetir" enfurruñada.
Continuamos el camino ya más ameno, charlando y conversando, comentando sobre sus encantadoras amistades y sobre el pintoresco entorno.
Llegamos a casa dónde nos recibiron entre risas y un inesperable ambiente lleno de amor pasteloso y pesado Tiara y papá.
Entre carcajadas y amenas charlas cenamos y nos despedimos con un "no os acosteis muy tarde que mañan teneis que ir a clase" de ambos.
Subí las escaleras hasta llegar a la puerta de mi habitación. Con la pesadez de la necesidad de abrirla y despedirme del mundo hasta la mañana siguiente traté de demorarme lo máximo posible. Suspiré, ¿que podía hacer? era una intensa lucha entre mis párpados y ese horrible que llegaría en el mañana.
-Por mucho que mires la puerta si no la abres con las manos será imposible, tu mente a´n no se desarrolló tanto. - Me sobresaltó Alec susurrándome esta burla al oído.
Me giré molesta y pude ver su sonrisa en la cara. Para mi bien, o para mi mal el me acorraló en la puerta. Sólo tenía dos opciones o abrir la puerta y desprenderme de mi cansancio acumulado en la aparentemente cómoda y mullida cama o soportar las burlas de lo ocurrido en el día.
Sorprendentemente, con una cara de no comprender lo que pasaba Alec ayudó a mi cansancio abriéndome la puerta mientraas decía:
-Adelante, su real majestad, sus aposentos están listos para usar... -mientras me guiñaba un ojo.
Algo molesta entré y justo antes de entrar me apré a su lado y, en mi defensa, como buena hermana que soy, decidí darle un beso de buenas noches en la mejilla y cerrarle la puerta en las narices.
Quemaba, mi cara se deretía. ¿Cómo podía haber sacado tanto valor para darle un beso en la mejilla? Nunca había sido capaz, ni si quiera con papá, siemrpe me había avergonzado mucho ese tema. Pero con el único afán de burlarme le di un beso en su suave, pero fuerte mejilla. Sin duda había sido el mejor de los olores respirados hasta antes. Probablemente sería la loción que usaar después de las duchas, ddel afeitado o lo que fuera, pero tenía una fragancia....que supe reconocer en un futuro cómo la de Alec. Dulce, pero al mismo tiempo dura, masculina, fuerte, encantadora...
¿Que me pasaba para pensar de esa forma, tan obsesionada estaba? o esque simplemente ¿estaba nerviosa por el día siguiente que trataba de distraer a mimente de cualquier modo?
"El regreso al cielo, el camino hacia el sol, ese ínfimo, brillante y amado astro, provocará tu muerte, y entonces emprendió el vuelo ese majestuoso cuervo"
..."
Bueno, espero que comprendais (especialmente Alemi) que por una serie de motivos (falta de inspiración, ganas, y necesidad de estudiar para los exámenes finales) no pude, ni quise un poco publicar.
Por así decirlo, tener a tanta gente pendiente (tampoco soys tantas, pero para mi soys casi un mundo) consigue...no desmotivarme, pero si me quita la inspiración, xD.
Además, me he dado cuenta que con presión no funciono bien y, además necesito un "echo" para ser capaz de escribir "decentemente", así que mil disculpas por dejarlo un poco tirado tanto el blog como el relato que, en serio, es de lo más largo que he logrado escribir, lo que me hace sentir muy orgullosa de mi pequeña ^^
Por cierto, otras nuevas noticias, xD. Había dejado por una temporada el fansub (no me vi capacitada para seguir con él por los mismos motivos) pero creo que volveré otra vez una vez que el curso acabe y trabajaré incontinuamente y desinteresadamente para ellos a partir de ahora ^^
Y una última cosa antes de e´sta séptima entrega, bueno, en realidad son dos, xD, me gustaría y me haría mucha ilusión, que a parte de Alemi, el resto también leyerais el resto de mi blog y, ya si que lo último, gracias Patri (Ailin) por seguir escribiendo esas maravillosas historias que tu ahces, en las cuales es impresionante lo bien que caracterizas a casi todos, como ves, desde otros puntos de vista a las gentes de tu alrededor (aunque siempre hay algún que otro fallo de personalidades que le dan ese toque... novelesco ^^) y lo bien que te manejas escribiendo, chica, que es una pena que nadie logre descubrirte porque eres realmente impresionante ^^
Disfrutad de esta nueva y para-nada-emocionante entrega de "Pájaros en la cabeza" ^^
_______________________
"...
caminé casi corriendo al lado de Alec, el cual tenía un semblante serio. Me fijé lo que pude en su cara, a parte de ese semblante serio, pude ver cómo le temblaban ligeramente los labios. Se le notaba preocupado y pude ver en sus ojos...¿tristeza?...no, no podía ser eso, sería imposible....¿o no?
Fuera lo que fuese sólo sabía que las cosas no estaban bien entre nosotros y que tenía que decir algo para tranquilizarlo antes de llegar a casa.
Después de un ligero impulso de estos típicos "saltito-carrera" logré casi alcanzarlo y decidí comenzar el recital:
-A-Alec... -nada, no obtuve respuesta, seguía serio y frío caminando hacia delante - Alec - dije esta vez más confiada y elevando ligeramente el tono de voz, lo que consiguió exactamente el mismo efecto. Suspiré, ¿que más podía hacer para que me intentara escuchar? Sabíamos ambos que no se había parado no porque no me oyera, no, eso no era, si no que se trataba de estar molesto conmigo. No pude contener la risa y entonces recordé. ¿Que es lo que mejor se puede hacer en estos casos? Ahí estaba la solución.
Di dos o tres pasos-saltos de aquellos hasta que lo adelanté me planté delante de él y lo miré seriamente. Caso omiso.
Segundo intento: di dos o tres pasos-saltos y esta vez con toda la poca fuerza que me caracterizaba agarré con fuerza su gran y larga mano.
De tacto suave, como se esperaba de Alec. Lo agarré con mis amnos, con ambas y empecé a tirar de él, para que al menos redujera la velocidad. Imposible, pensé. y entonces noté arder su mano...¿o era la mía? lo único que supe fue que no podía dejarla ir y entonces le dije casi gritando:
-¡Alec, por el amor de Dios, escúchame! - se giró impresionado y mirándome con una expresión de incredulidad -¡Gracias! -continué exaltada tratando de tranquilizarme.
Lo miré, nos miramos, serios ambos y, como de costumbré le entró la risa al ver mi seria expresión. Molesta por sus dulces carcajadas le di un débil puñetazo en su fuerte brazo, lo que hizo que explotara.
Entre lágrimas de risa trato de disculparse dicéndome:
-Perdóname, supongo que me pasé un poco...pero esque...ese maníaco, me sentí incapaz de protegerte, y eso me hizo sentir mal...no debí haber reaccionado así contigo, bastante tienes ya con la parte que te toca, ¿no? - y a modo de mostrar aprecio acarició mi cabeza consiguiendo que me despeinara.
Al no ver gran reacción en mi expresión, ya más serio añadió con una dulce e inocente voz de niño pequeño:
-Me...¿perdonarías? - y su expresión fue la más dulce de las expresiones, y sus gestos fueron los más adorables que nunca había visto hasta entonces, y entonces giré mi acalorada cara solté mi ardiente mano y murmuré un "que no se vuelva a repetir" enfurruñada.
Continuamos el camino ya más ameno, charlando y conversando, comentando sobre sus encantadoras amistades y sobre el pintoresco entorno.
Llegamos a casa dónde nos recibiron entre risas y un inesperable ambiente lleno de amor pasteloso y pesado Tiara y papá.
Entre carcajadas y amenas charlas cenamos y nos despedimos con un "no os acosteis muy tarde que mañan teneis que ir a clase" de ambos.
Subí las escaleras hasta llegar a la puerta de mi habitación. Con la pesadez de la necesidad de abrirla y despedirme del mundo hasta la mañana siguiente traté de demorarme lo máximo posible. Suspiré, ¿que podía hacer? era una intensa lucha entre mis párpados y ese horrible que llegaría en el mañana.
-Por mucho que mires la puerta si no la abres con las manos será imposible, tu mente a´n no se desarrolló tanto. - Me sobresaltó Alec susurrándome esta burla al oído.
Me giré molesta y pude ver su sonrisa en la cara. Para mi bien, o para mi mal el me acorraló en la puerta. Sólo tenía dos opciones o abrir la puerta y desprenderme de mi cansancio acumulado en la aparentemente cómoda y mullida cama o soportar las burlas de lo ocurrido en el día.
Sorprendentemente, con una cara de no comprender lo que pasaba Alec ayudó a mi cansancio abriéndome la puerta mientraas decía:
-Adelante, su real majestad, sus aposentos están listos para usar... -mientras me guiñaba un ojo.
Algo molesta entré y justo antes de entrar me apré a su lado y, en mi defensa, como buena hermana que soy, decidí darle un beso de buenas noches en la mejilla y cerrarle la puerta en las narices.
Quemaba, mi cara se deretía. ¿Cómo podía haber sacado tanto valor para darle un beso en la mejilla? Nunca había sido capaz, ni si quiera con papá, siemrpe me había avergonzado mucho ese tema. Pero con el único afán de burlarme le di un beso en su suave, pero fuerte mejilla. Sin duda había sido el mejor de los olores respirados hasta antes. Probablemente sería la loción que usaar después de las duchas, ddel afeitado o lo que fuera, pero tenía una fragancia....que supe reconocer en un futuro cómo la de Alec. Dulce, pero al mismo tiempo dura, masculina, fuerte, encantadora...
¿Que me pasaba para pensar de esa forma, tan obsesionada estaba? o esque simplemente ¿estaba nerviosa por el día siguiente que trataba de distraer a mimente de cualquier modo?
"El regreso al cielo, el camino hacia el sol, ese ínfimo, brillante y amado astro, provocará tu muerte, y entonces emprendió el vuelo ese majestuoso cuervo"
..."
4 y 26 - Pereza
Hace poco (bueno, relativamente poco) empecé a escuchar a este grupo español, que sin duda reclamaron mi atención por la facilidad para tocar sus canciones con la guitarra y también por alguna que otras de las frases de sus canciones, con un toque para nada fino nos relatan las realidades por las que probablemente vivieron, vivan, hayan vivido, o viven ^^ (que bien conjugo el verbo vivir, jajaja)
Y aquí de su último disco, a lo mejor no una gran canción ni la mejor canción que tengan pero si la que me ha llamado más la atención en esta temporada ^^
Disfrutadla, tanto o más que yo, por favor ^^
4 y 26 - Pereza
Y aquí de su último disco, a lo mejor no una gran canción ni la mejor canción que tengan pero si la que me ha llamado más la atención en esta temporada ^^
Disfrutadla, tanto o más que yo, por favor ^^
4 y 26 - Pereza
Ahora que todo va tan bien
Que hay dinero, y agotamos el papel
que somos portada
y de repente estamos buenos.
Y el jefe nosinvita a comer.
Que toco guitarras bonitas y caras
el taxi me trata de "monssieur"
Nosé quién eres, no dices nada
Todas las noches el timbrazo
me vuela de la cama
Y me desvelo y blasfemo a dios
y trato de arrancarte una palabra
pero me canso y te cuelgo.
Me levanto y cierro con llave la puerta de mi casa
Te veo fan fan fatal
perdida entre una niebla
de recortes de prensa
de fotos, con gafas o con ojeras
obsesiba,y un poco 6 6 6
Te veo con problemas,
esperando como cada noche
y cada día, no es mas que esto
Nada que yo pueda hacer
siempre lo mismoy me despierto
a las cuatro y ventiseis.
Y amigo, esto es lo que fué
ahora estoy seco;no tengo nada que perder
La gloria fué una pasada; ¡que bueno!
te cuento si se invita otra vez.
Amortigüé la resaca con mil noches de tralla
de años partió el último tren.
Tengo uana fuente, no sale nada
todas las noches que tu impulso me hace saltar de la cama
y me desvelo y lo intento...
trato de arrancarme una palabra,
pero me canso y me cuelgo.
Me levanto y camino a oscuras
como un fantasma
Condenado a vagar,
perdido entre una niebla
de recortes de prensa
de fotos pinchadas en la nevera, obsesivo y no de muy ver.
Buscandote a tientas, esperando una llamada
a las
CUATRO Y VENTISEIS
y cada dia nos es mas que esto,
nada que yo pueda hacer..
siempre lo mimso
y me despierto a las cuatro y ventiseis
Y cada día no es mas que esto,
y cada dia nos es mas que esto,
nada que yo pueda hacer..
siempre lo mimso
en la cuatro veintiseis.
Y cada día no es más que esto
a las cuatro y ventiesis.
domingo, 6 de junio de 2010
Segundo
Un suspiro das ondas do mar, achegase á miña cara.
A brisa do vento, o son das ondas e o chorar dos meus ollos, empapados, empañados.
O teu fermoso sorriso, miradas tras os cristais e a túa incontrolable mirada, unhas veces fogosa, outras, en cambio, apagada, aburrida, dura, fría, pero sobre todo silenciosa.
Adicábame a seguirte, tratando de ocultarme, os meus nervios ao verte, mirar a todos lados na túa búsqueda, búsqueda que deixei.
Non espero xa que tan si quera me mires, o único que busco é que me comprendas nese intre, cando víache pasar polos estreitos corredoiros e eu tiña que contenerme, cando mirábache e desexaba que me saudaras, cando inconsciente de ti por non saber o que pasaba pola miña cabeza facías acto, tras acto, ferindo o meu corazón, unha e outra vez,. sen descanso.
Agora miro o mar, revolto como o meu corazón enfurecido como a miña alma, bater contra as duras rochas, como cando eu loitaba có inmenso muro que limitaba o meu amor por ti.
Agora penso nos teus longos e roxos cabelos ondeando nesta brisa sorríndome, fermosa como ti sempre fuches, sorríndome, inocente de ti.
A brisa do vento, o son das ondas e o chorar dos meus ollos, empapados, empañados.
O teu fermoso sorriso, miradas tras os cristais e a túa incontrolable mirada, unhas veces fogosa, outras, en cambio, apagada, aburrida, dura, fría, pero sobre todo silenciosa.
Adicábame a seguirte, tratando de ocultarme, os meus nervios ao verte, mirar a todos lados na túa búsqueda, búsqueda que deixei.
Non espero xa que tan si quera me mires, o único que busco é que me comprendas nese intre, cando víache pasar polos estreitos corredoiros e eu tiña que contenerme, cando mirábache e desexaba que me saudaras, cando inconsciente de ti por non saber o que pasaba pola miña cabeza facías acto, tras acto, ferindo o meu corazón, unha e outra vez,. sen descanso.
Agora miro o mar, revolto como o meu corazón enfurecido como a miña alma, bater contra as duras rochas, como cando eu loitaba có inmenso muro que limitaba o meu amor por ti.
Agora penso nos teus longos e roxos cabelos ondeando nesta brisa sorríndome, fermosa como ti sempre fuches, sorríndome, inocente de ti.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)