Reflexións da vida

Resistiremos aos prexuizos da xente. Buscaremos e incluso indagaremos que é o que "fixemos" mal.
Pensar, escribir, falar, escoitar... estas cousas comezan, paseniño, a evaporarse.
"Non hai linguas mortas", pensa a xente, e eu respóndolles "non, non hai linguas mortas, simplemente foron asasinadas cruel e vilmente"
Unha lingua que non se fala, unha lingua que non se escoita, na que non se escribe, aquela que esquecemos deixa de ser lingua para pasar a ser nada.
Nada... a nada... ese universo descoñecido por nós, ese que, polo descoñecemento non se lle puxo un nome, porque se é algo que non coñecemos ou non comprendemos, entón, non é nada, pero ao mesmo tempo é algo. Porque todo é algo, aínda que sexa considerado "nada", é dicir, ausencia de "algo", pero de "algo" que nós non coñecemos.
Polo tanto, se houbesemos coñecido antes a "nada" e despois o "algo", a estas alturas todo sería "nada" e tantos outros conceptos cambiarían a súa acepción.
E agora, fagámonos estas preguntas: ¿Porqué a mesa é mesa e non casa?, ¿porqué alguén dixo que todo é todo e non é algo?, ¿porqué na nosa existencia tratamos de acadar algo sen facer o mmínimo esforzo?
Se a vida tivese sentido, agora mesmo é posible que nin ti nin eu estivésemos aquí agora, nin eu escribindo, nin ti lendo as desvariacións dunha pobre adolescente cunha crise de razoamento. Pero, isto non é nada máis que unha forma de demostrar o sino das persoas, que todos nacemos con algún motivo e que, aínda que agora o descoñezamos, e creamos que non é posible porque non temos algo en mennte, iso é o de menos, xa que o destino quere guiarche por un mundo sen que realmente o vexas, cunha venda tapa os teus ollos, e cunha man aferra o teu corazón desexoso de que non podas evitar o camiño que tan coidadosamente trazou para ti, que trazou para cada un de nós.
Vivimos a vida nun sendeiro libre, escuro xa que nós, cremos que non sabemos o que nos ha pasar a continuación, pero non é máis ca unha mera ilusión, o destino, ese ente tan malicioso que engatúsanos, fainos fiarnos del e seguilo.
¿Pero cal é o verdadeiro sentido da vida? "non ten sentido", diccen algúns, pero eso é mentira, porque non hai nada que non teña sentido, todo, absolutamente todo ten un porqué de ser. E aínda que sexa unha cousa que espetas aleatoriamente, é, porque houbo un momento en que tiña sentido, xa que esto, o senso non é máis que unha forma de ver as cousas, e cada un ten a súa.
Os tolos...os tolos é probable que non sexan eles os tolos, se non que sexan unha parte da especie máis desenrolada intelectualmente que nós, pero como é unha minoría e o que poidan dicirnos asústanos non o temos en conta.
Somos, e seremos sempre seres con intentos de cambios...pero que endexamais os conseguiremos polo noso maior inimigo...

o MEDO

Lembranza...

O asubío da noite murmuraba ao meu carón. Xa fixemos o aniversario, o terceiro para ser máis exactos.
Aínda bótoo en falta, pero non creo ser precisamente a persoa máis afectada.
"Isto pasa a diario", pensa a xente, pero aínda agora, cada noite penso nel, cada noite creo que estame a ver, que estame controlando, vixiando que todo o faga ben. Desde as sombras da noite, desde a luz da Estrela polar, alí está el. Có seu doce e cariñoso sorriso, co seu mirar cristalino, cheo de felicidade, cos seus nevados cabelos, coa súa face arrugada, pero sempre, sempre, sempre, có seu inmenso cariño e amor.
Pode paracer tonto, unha simple e absurda "entrada de blog" pero isto, simplemente necesitaba dicilo; gustaríame berralo, pero non me atrevo, gsutaríamelo dicirllo a alguen, pero a miña voz non sairía ou mesmo temblaría. Temeraria de saír, indefensa ante os pensamentos dos demáis.
Como a miña existencia temerosa da vida, non pode evitar, camiñar polo que aparenta ser noite e ter que aferrarme a un medo que me encolle a alma, que se leva o meu celme.
"¡Quérote!", "¡Bótote en falta!", son simples frases que calquera pode dicir ou mesmo pensar sen sentilas. Pero eu, entre esta cortina de lágrimas, volverei a ser forte, volverei a desexar que sigas ben, ao igual que nós estámolo facendo ben.
Síntoo, pero non o pode evitar. Estas lágrimas que agora estanse a escapar dos meus ollos non son nada máis que de pesar de saber que non estás aquí, aínda que nesta ponte fixesen tres anos, eu síntoche na milla alma como se houbese sido onte que estiveramos hablando.
Quizáis esperei demasiado para poñer isto, pero quizáis foi o mellor esperar ao tempo no que as miñas forzas non flaqueen cando decida berrar que es unha parte de min, que es un dos que me fixeron tal como son hoxe en día.
Por estar sempre ao meu carón, GRAZAS. Por apoiarme sempre, GRAZAS. Por haber derramado tantas lágrimas, PERDÓAME...

Amo este videoclip, jajaja

Jajajaa, con este video doy  por fin señales de vida, volveré a escribir esperemos que pronto ;P

Cuarto

Portas abertas, entra unha muchedumbre. Ninguén sabe quen chegara antes, todos corren, voan.
Desexan chegar primeiros, desexan que non teñan postos controis, desexan que o simple desexo de velos, sexa máis que suficiente para consguilo.
Volvense a abrir outras portas. Voltan de novo as carreiras, corre pra aqui, corre pra alá. Pero ninguén sabe quen será o primeiro.
Un cuarto, aberto cuarto, corre a xente, voan, pero só unha persoa chegará. As demais, felices pola enrada, desilusionadas por non chegar, vivirán felices o momento que tan anhelado chega a comezar.
As luces saen do escenario, o primeiro grupo comeza, a xente chease de emoción, todos bailan, bailan sen saber quen o fará mellor, pero xa non compiten, agora teñen todos o mesmo propósito, disfrutar, pasalo ben e admirar a beleza do xogo de luces, da posta en escea dos seus ídolos, das bombas de humo, do confeti, do corpo de baile...e incluso eles, dende o máis baixo d'esa nube seguen o compás e os pasos do corpo de baile.
Felices como nunca, un momento único. Peleas por baquetas, por ver a quen está mirando realmente, por saber que cnación interpretará.
Pero ante todo esto, hai algo que realmente úneos, e é o desexo de ver ao seu esperado e ansiado grupo de música, aquel que sin dúbida algunha fará a mellor presentación, aínda que as outras fosen mellores, polo simple feito de ser ELES.
A emoción percorre as veas, a tristeza comeza a actuar. Sabes que só quedan dúas cancións....unha...pero sempre está a salvación da xente, ese recurso que sempre emociónate , roubate as lágrimas, obrigándoas a sair. o fantástico e maravilloso momento do tan coñecido fenómeno "bis"
Todo corre, nada permanece, todo avanza e a noite remata, sabes que non o esquenceras nunca, sabes que nunca, endexamais, podrás agradecerlle ás túas compañías o suficiente como o desexas, porque ese momento máxico, no que a música roza os teus sentimentos expoñéndoos ante todos, e pode tocar o ceo das estrelas, sabes, que nunca o que fagas será suficiente porque o teu agradecemento, vai por riba do que poida pasar na túa vida.